้า
“มีทัณฑ์ทั้งสิ้นเก้าระลอก ยังเหลืออีกหกหน ทัณฑ์เซียนจะรุนแรงขึ้นทุกครั้ง รีบฟื้นตัวให้พร้อมเสีย!” เหมียวเสียอธิบายรัวเร็วให้เจียงผิงอันตั้งตัวได้
“ช้าเกินไป”
เจียงผิงอันพลันเอ่ยปาก
ก่อนจะมีผู้ใดเข้าใจสิ่งที่เจียงผิงอันจะสื่อ พวกเขาก็เห็นเจียงผิงอันยกมือขึ้นสะบัดอย่างรุนแรง หลุมดำกลืนกินปรี่ทะยานเข้าใส่มวลเมฆา ก่อนจะขยายขนาดขึ้นอย่างรวดเร็ว
ขณะที่หลุมดำกลืนกินทะยานเข้าใส่เมฆาดำ รูทะลุขนาดมหึมาก็ปรากฏแก่ม่านเมฆ มองเห็นท้องนภาครามในนั้นได้ชัดเจน
หลุมดำเป็นเช่นปากขนาดใหญ่ เขมือบผ่านมวลเมฆ ทัณฑ์อัสนีลูกที่สี่เพิ่งก่อตัวก็ถูกกลืนหาย ไร้การเคลื่อนไหวอื่นใดอีก
หลุมดำอันทรงพลังคลับคล้ายกลืนกินได้ทุกสิ่ง กระทั่งทัณฑ์วายุพิรุณยังไม่เหลือซาก
เมื่อเห็นมวลเมฆปลาสนาการ ปวงชนก็ตะลึงนิ่งกับที่ ปากอ้าค้างจนแทบยัดกำปั้นเข้าไปได้ ใบหน้าสุดแสนตกตะลึงพรึงเพริด
“เขา… เขาถึงกับเขมือบทัณฑ์เซียนเข้าไป!”
“ไม่จริงน่า ข้าต้องหลอนมายาอยู่แน่ ๆ! จะมีใครที่ไหนเขมือบทัณฑ์เซียนได้บ้างเล่า!”
ต่อหน้าทัณฑ์เซียนอันน่าสะพรึงกลัว ไม่ว่าผู้ฝึกตนใดที่ยังไม่บรรลุเซียนล้วนแสนครั่นคร้าม แม้เลิศล ้าประหนึ่งเซียน บางคนก็ยังติดค้างที่นี่ มิกล้าก้าวต่อเป็นพัน ๆ ปี
แต่คนตรงหน้าผู้นี้กลืนทัณฑ์เซียนไปอย่างง่ายดาย!
“พรสวรรค์กลืนกินน่ากลัวยิ่งนัก! เขาเป็นใครกัน?”
“พรสวรรค์กลืนกินนี่เจียนตีเสมอเจียงผิงอันในข่าวลือได้เลยนะ!”
เห็นเช่น
