บทที่ 70 ชีวิตมนุษย์ก็เหมือนน้ำค้างแข็ง
“อาจารย์คะ ฉันส่งรูปลูกชายให้คุณทางแชตส่วนตัวแล้ว ฉันอยากจะขอให้คุณช่วยทำนายว่าปีนี้ลูกชายของฉันจะเข้ามหาวิทยาลัยดี ๆ ได้หรือเปล่า?”
ตามคำขออันร้อนแรงของแฟน ๆ ที่ให้เฝ่ยไป๋ลู่เชื่อมต่อกับผู้โชคดีคนที่สาม และผู้โชคดีท่านนี้ต้องการถามเกี่ยวกับการศึกษาของลูกชาย
เฝ่ยไป๋ลู่มองหญิงสาววัยกลางคนในจอ แล้วมองรูปถ่ายที่ส่งมาทางแชตส่วนตัว เธอเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยว่า “แทนที่จะถามเรื่องการศึกษาของลูกชาย ฉันคิดว่าคุณควรไปตรวจหาความสัมพันธ์ทางสายเลือดดีกว่าค่ะ”
“นี่มันหมายความว่ายังไง?” หญิงวัยกลางคนงุนงง
“ดูใบหน้าคุณแล้ว คุณเคยตั้งครรภ์ แต่ทารกคนอ่อนแอและคุณไม่ได้มีวาสนาได้เป็นแม่ลูกต่อกัน และรูปที่คุณให้ฉัน เด็กผู้ชายคนนี้ไม่ได้มีความสัมพันธ์กับคุณ แต่กลับมีความผูกพันทางสายเลือดกับสามีคุณค่ะ”
เฝ่ยไป๋ลู่กระแอมแล้วพูดต่อว่า “กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ ที่คุณเลี้ยงดูคือลูกของสามีกับเมียน้อย”
ข้อมูลในประโยคนี้คือระเบิดอานุภาพรุนแรง!
ข้อความที่วิ่งผ่านหน้าจอราวกับเกล็ดหิมะลอยละล่องผ่านไป
[หย่าเถอะ]
[ไม่ถูกสิ เลิกเลย!]
[ทุกวันนี้ฉันก็กลัวการแต่งงานและมีลูก โสดแล้วก็ไม่มีลูกมันช่างสงบสุข ผู้ชายคนไหนอย่าแม้แต่จะคิดวางแผนเรื่องเงินของฉัน บ้านของฉัน แล้วก็ท้องของฉัน!]
[น่าสงสารมากเลยอ่า มาขอเรื่องการศึกษาลูกด้วยความสุขใจล้นปรี่ ผลสุดท้ายโดนบอกว่าลูกที่เลี้ยงมาเป็นลูก