บทที่ 69 ตำรวจกำลังมา (3)
เสียงเฝ่ยไป๋ลู่เงียบไปไม่ทันไร ตรงประตูพลันมีเสียงคนใช้กุญแจไขที่ล็อกประตู
เฝิงเกาไฉตัวเกร็ง เขาหยิบมีดมาไว้ที่หน้าอกและมองไปทางประตูอย่างระแวดระวัง
“เกาไฉ คุณอยู่ข้างในใช่ไหม? ฉันคือเจ้าของบ้านนะ ชั้นล่างบอกมาว่าห้องน้ำคุณน้ำรั่ว ให้ฉันเข้าไปดูหน่อย”
เสียงที่คุ้นเคยของเจ้าของบ้านทำให้เฝิงเกาไฉผ่อนคลายลงทันที
เขาเกาหัวแรง ๆ ด้วยความฉุนเฉียวเล็กน้อย… แม่มเอ๊ย! เกือบจะเชื่อเฝ่ยไป๋ลู่แล้วเชียวว่าตำรวจมาจริง ๆ
เขารู้จักเพื่อนบ้านทุกคนในระแวกรอบ ๆ ดี ไม่เคยมีใครกล้ามายุ่งเรื่องของบ้านเขา และไม่มีใครกล้าแจ้งตำรวจ เฝิงเกาไฉปลอบใจตัวเองแล้วตะเบ็งสุดเสียงตอบกลับเจ้าของบ้านว่า “ห้องน้ำไม่ได้เสีย ไม่ใช่ปัญหาของบ้านฉัน! รีบกลับไปเลย อย่ามารบกวนฉัน”
“เอาเถอะ อาจจะเป็นปัญหาของบ้านอื่นก็ได้” เจ้าของบ้านหวาดกลัวเฝิงเกาไฉอยู่นิด ๆ จึงไม่อยากจะยุ่งอะไรด้วยอยู่แล้ว
เฝิงเกาไฉเงี่ยหูฟัง หลังจากได้ยินเสียงฝีเท้าเดินห่างออกไป เขาก็ถอนหายใจโล่งอกโดยไม่รู้ตัว
ดูเหมือนว่าเขาจะคิดมากเกินไป
“โล่งใจเร็วไปหน่อยนะ” มุมปากของเฝ่ยไป๋ลู่ยกขึ้นเล็กน้อย
นิ้วมือของเธอขยับเบา ๆ
ก่อนที่เฝิงเกาไฉจะเข้าใจความหมายคำพูดนี้ ทันใดนั้นก็พบว่าเขาควบคุมร่างกายตัวเองไม่ได้ เฝิงเกาไฉลุกขึ้นยืนและเดินไปที่ประตูอย่างไม่เต็มใจ
“นี่มันเกิดอะไรขึ้น?” เขากรีดร้องด้วยความกลัว สีหน้าสยดสยอง รู้สึกเหมือนมีมือที่มอ
