งไม่เห็นกำลังควบคุมเขาอยู่!
“ไม่!” เพื่อต้านทานพลังที่มองไม่เห็น เฝิงเกาไฉเอื้อมจับโต๊ะที่อยู่ข้าง ๆ ไว้แน่นด้วยท่าทางที่บิดเบี้ยวอย่างมาก
แต่ก็ไม่ช่วยอะไร เขาได้แต่มองนิ้วมือของตัวเองยกขึ้นทีละนิ้วอย่างตื่นตะลึง
เจอผีหลอกแล้ว!
เขาเจอผีหลอกจริง ๆ!
เฝิงเกาไฉตกใจถึงขีดสุด
ติ๋ง ๆ
เสียงน้ำตกกระทบพื้นดังติ๋ง ๆ ให้ได้ยิน
เพื่อนชาวเน็ตในห้องถ่ายทอดสดต่างตกใจกลัวกับการกระทำประสาทหลอนของเขา
[หยุดเสแสร้งได้แล้ว ฉันรู้นะว่านายต้องการแกล้งทำว่าตัวเองเป็นบ้าเพื่อจะได้หนีบทลงโทษตามกฎหมาย ใช่ไหม? รีบตอบมาเร็ว ๆ ไม่ต้องมาหลอกให้ฉันกลัว ฉันยิ่งขี้กลัวอยู่ด้วย]
[แม่ถามฉันว่าทำไมต้องหมกมุ่นกับการดูไลฟ์สด คำตอบคือ เพราะฉันคิดว่าทั้งหมดนี่เฝ่ยไป่ลู่เป็นคนทำ]
[ฉันได้ยินเสียงน้ำ เขากลัวจนฉี่แตกหรือเปล่า? กางเกงของเขาดูเหมือนจะเปียก ๆ นะ…]
[พูดตามตรงนะ ตอนนี้ฉันก็กลัวจนฉี่แทบแตกเหมือนกัน ยังดีที่กลั้นเอาไว้ได้]
ตำรวจที่ยืนเฝ้าอยู่ด้านนอกประตูกำลังหารือกันว่าจะใช้อะไรพังประตู แต่แล้วจู่ ๆ ประตูก็เปิดออก
ผู้ต้องสงสัยที่เหี้ยมโหดเดินออกมาด้วยตัวเอง บนหน้าเขามีสีหน้าหวาดกลัวและตื่นตระหนกปรากฏอยู่
ทันทีที่เห็นตำรวจ พลังที่ควบคุมเขาก็หายไปในชั่วพริบตา
เฝิงเกาไฉหัวยุ่งเหยิง ปฏิกิริยาแรกของเขาไม่ใช่การวิ่งหนี เวลานี้ดวงตาเขาเป็นประกาย “มีผี! พวกคุณได้โปรดจับผมเถอะ ถ้ามีตำรวจอยู่ด้วย ผีไม่กล้าทำอะไรผม…”
ตำรวจมองหน
