้ากัน แกล้งบ้างั้นเหรอ?
เอาเถอะ ไม่สนใจแล้ว จับก่อนแล้วค่อยว่ากัน!
กุญแจมือสีเงินถูกพาดไว้บนข้อมือของเฝิงเกาไฉ ก่อนเสียง ‘คลิก’ จะดังขึ้น
ทันใดท่าทางเฝ่ยไป๋ลู่เปลี่ยนไป และสมองของเฝิงเกาไฉก็ตื่นตัวขึ้นมาทันที
เมื่อเขาเงยหน้าขึ้น และมองไปที่ตำรวจผู้มีท่าทีเคร่งขรึม ต้นขาก็พลันอ่อนแรง
จบแล้ว
“ถ้าไม่ได้ทำอะไรผิด ก็ไม่ต้องกลัวผีมาเคาะประตู!” ชายคนหนึ่งพุ่งออกมาตบเฝิงเกาไฉหลายครั้ง “คนอย่างแกทำไมถึงไม่ตายไปซะ?”
“แกเป็นใคร? กล้าดียังไงมาตบฉัน!” เฝิงเกาไฉจ้องมองชายคนนั้นอย่างดุเดือด
แม่งเอ๊ย นี่มันเสือลำบากก็ถูกสุนัขรังแกชัด ๆ*[1]
ก่อนหน้านี้มีแต่เขาที่เป็นฝ่ายตบตีคนอื่น เขาเคยโดนคนอื่นตบอย่างน่าคับแค้นใจแบบนี้เมื่อไหร่กัน?
อย่าให้เขาออกไปได้นะ!
“ฉันเป็นแฟนของเฝิงเชี่ยน!” ดวงตาถานลี่ปินแดงก่ำ เขาอยากจะหั่นผู้ชายตรงหน้าให้เป็นชิ้น ๆ จนแทบทนไม่ไหว “แกใช้เถ้ากระดูกของพ่อแม่เฝิงเชี่ยนบีบบังคับให้เธอกลับมา วันแรกที่กลับมาก็ทุบตีเธอเหมือนไม่ใช่คน แล้วยังเอาเธอไปทิ้งไว้ที่โรงพยาบาลอย่างไม่สนใจไยดี ถ้าเธอไม่แอบยืมโทรศัพท์นางพยาบาลโทรหาฉัน ฉันก็คงไม่รู้!”
“แกวางยาพิษน้องสาวได้ยังไง?! แกยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า? ฉันกับเฝิงเชี่ยนจะไม่ปล่อยแกไปแน่ แล้วไอ้ครอบครัวที่แกต้องการแลกเปลี่ยนให้น้องสาวแกไปเป็นเมียนั่นด้วย ฉันจะติดต่อสมาคมสตรีให้จัดการเรื่องนี้! พวกแกไม่มีทางหนีไปได้! พวกแกจะต้องได้รับโทษตามกฎห
