พราะว่ามีงานเยอะเกินไปใช่หรือเปล่า? หลายปีมานี้พวกเรายุ่งมากจริง ๆ พวกเรา…”
“พี่หยาง” อิงเจ๋อพูดแทรกคำพูดเขา จ้องมองเพดานอย่างว่างเปล่า และพึมพำว่า “มันช่างเจ็บปวดเหลือเกิน…”
ตลอดสิบปีในวงการบันเทิง เขาทำงานหนักตลอดสามร้อยหกสิบห้าวันต่อปี
เขาเป็นตัวอย่างที่ดีในหมู่เพื่อนร่วมอาชีพเดียวกัน ทุกคนต่างไม่แปลกใจกับความโด่งดังของเขา ชื่นชมที่เขาค่อย ๆ เพียรพยายามสะสมความสำเร็จ จนสวรรค์ตอบแทน
ทว่าความจริงก็คือ เขากลัวว่าถ้ามีเวลาพักแล้วเขาจะต้องเดียวดาย ไม่มีที่ไหนให้เขากลับไป
ดอกไม้ปูเป็นทาง มีผู้คนไล่ตามเขา อนาคตของเขาสดใสใต้แสงสปอตไลต์ แต่โลกส่วนตัวของเขากลับเต็มไปด้วยซากปรักหักพัง ไม่มีกระทั่งต้นหญ้า
เขาพยายามที่จะแก้ไข แต่ก็ไม่มีประโยชน์ ความเจ็บปวดที่บรรยายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้ยังติดตามดุจเงา
หลี่หยางอึดอัดใจ ด้วยไม่เข้าใจว่าความเจ็บปวดที่อิงเจ๋อพูดถึงคืออะไร เขาอ้าปาก แต่แล้วกลืนสิ่งที่จะพูดลงไป
“นายควรพักผ่อนให้มาก ๆ ก่อน ถ้านอนไม่หลับก็ดูอันนี้ไปก็ได้ รอจนนายพักผ่อนเพียงพอแล้วพวกเราค่อยคุยกัน” หลี่หยางยื่นโทรศัพท์ให้อิงเจ๋อ
ซอฟต์แวร์ในโทรศัพท์ถูกลบหมดแล้ว เหลือแค่แอปโต้วโซ่วแอปเดียวเท่านั้น
เพียงกดเปิดคลิกเดียวก็จะเห็นเนื้อหาการถ่ายทอดสดที่เป็นการเชื่อมต่อของ ‘ไป๋ลู่’ และ ‘ซากุระ สุดยอดผู้พิทักษ์’
เมื่อเห็นชื่อ ‘ซากุระ สุดยอดผู้พิทักษ์’ อิงเจ๋อก็ตกตะลึง ดวงตาที่หม่นหมองพลันจุดประกา
