ยไป๋ลู่เหลือบมองพนักงาน เดิมต้องการพูดสักสองสามคำ แต่ทันใดนั้นนิ้วมือของเธอก็สั่นขึ้น
ข้อความจากแผ่นยันต์ทำให้สีหน้าของเฝ่ยไป๋ลู่เปลี่ยนไปเล็กน้อย เธอเมินคำทักทายของพนักงานร้าน เพียงพยักหน้าให้พนักงาน จากนั้นเดินไปด้านนอกอย่างรวดเร็ว
พนักงานลูบผมอย่างงุนงง “เมื่อกี้คุณเฝ่ยเหมือนมีอะไรอยากจะพูดกับฉันนะ ทำไมจู่ ๆ ถึงรีบเดินไปล่ะ? มีเรื่องด่วนอะไรหรือเปล่า?”
ณ บาร์แห่งหนึ่ง หลินเจี้ยนลี่ดื่มเหล้าเต็มที่ ใครมาขอชนแก้วดื่มอวยพรก็ไม่ปฏิเสธ เขาดื่มจนหน้าแดง
หลังจากดื่มไปแล้วรอบหนึ่ง เขาก็อุ้มสาวสวยไว้ในอ้อมแขน พลางพูดอย่างคลุมเครือกับกลุ่มเพื่อนที่อยู่รอบ ๆ ว่า “ไม่ง่ายเลยนะที่ฉันจะรอดพ้นจากเงื้อมมือน้องชายได้ เพิ่งจะได้หยุดหนึ่งวัน พวกนายก็สนุกกันไป ฉันจะสนุกของฉัน อย่ามารบกวนฉันเลย”
เขาเดินขึ้นไปชั้นบนอย่างเมามายพร้อมกับสาวสวย เหล่าเพื่อนเลวแสดงสีหน้าว่าพวกฉันเข้าใจออกมาอย่างมีความนัย
“อ๊า!”
ไม่นานนักก็มีเสียงกรีดร้องของผู้หญิงดังมาจากชั้นบน พวกเพื่อนเลวต่างอึ้งไปพักหนึ่งแล้วพากันขยิบตา
“คุณหลินเก็บกดมากเลยนะเนี่ย ขึ้นไปข้างบนก็จัดชุดใหญ่เลย จุ๊ ๆ สาวสวยผู้น่าสงสาร…”
“ผู้หญิงคนนั้นจะต้องรสชาติดีแน่ ๆ ทำให้คุณเสี่ยวหลินถึงกับทนไม่ไหว ไม่รู้ว่าพวกเราจะมีโอกาสได้ลองลิ้มชิมรสด้วยหรือเปล่า? ให้ตายเถอะ ยิ่งคิดยิ่งคันยิบ ๆ”
“ไว้นัดออกมาวันหลังก็ได้ ไม่ใช่ว่าพวกเราไม่เคยเล่นสนุกับผู้หญิงของคุณห
