าพบ
หลินถานส่งป้ายสีเขียว สลักอักษร ‘ชาง’ อันเรียบง่ายให้กับเจียงผิงอัน
“นี่ป้ายผ่านทาง พรุ่งนี้เจ้าเข้าค่ายกลเคลื่อนย้ายไปทะเลดาราจักรได้เลย จากนั้นก็ไปประตูลืมเซียน แล้วเจ้าก็จะไปถึงสำนักศึกษาชางจือ ที่นั่นจะมีผู้ชี้นำเจ้า”
“ขอบคุณผู้อาวุโสที่ชี้แนะ” เจียงผิงอันกล่าวขอบคุณ
“หากไร้ธุระอื่นแล้ว ไปพักที่ห้องข้าง ๆ เถอะ” หลินถานจิบชาช้าๆ
เจียงผิงอันลุกขึ้นคารวะขอตัว แล้วนำป้ายไปยังห้องถัดไป
ขณะที่เจียงผิงอันเพิ่งนั่งลงเตรียมฝึกฝน จู่ ๆ เสียงของอวิ๋นเหยาก็ดังขึ้นในใจเขา
“ขอข้ายืมอวตารเจ้าหน่อย”
เจียงผิงอันหน้าถอดสี รีบพูดขึ้นอย่างลนลาน “ผู้อาวุโส ข้าช่วยไม่ไหวขอรับ ข้ายังมิได้เป็นเซียนเลย รับฤทธิ์ผู้อาวุโสไม่ไหวหรอกขอรับ!”
“ไม่ไหวอะไร? มิใช่เจ้าสร้างอวตารวิญญาณร้ายแล้วหรือ?” อวิ๋นเหยาถาม
“อวตารวิญญาณร้าย?”
“ใช่ ข้าจะออกไปหาวรยุทธ์ฝึกจิตที่ผู้ฝึกจิตคนนั้นสร้าง ข้ารู้สึกว่ามันน่าสนใจมาก เลยอยากดูหน่อยน่ะ”
อวิ๋นเหยารับรู้วาทะของหลินถาน และอยากเห็นวรยุทธ์ที่ใช้สร้างร่างวิญญาณนี้ วิญญาณของนางในปัจจุบันอ่อนแอยิ่ง และต้องการวิชาฝึกจิตนี้มาพัฒนา
เพื่อความปลอดภัย จึงต้องใช้อวตารวิญญาณร้ายของเจียงผิงอันมาเลี่ยงอันตราย
“เฮ้อ~” เจียงผิงอันผ่อนหายใจโล่งอก
สตรีเหล่านี้ทำเขาใจหายใจคว ่าหมด เขานึกว่าอวิ๋นเหยา สตรีผู้นี้จะเหมือนเสี่ยวเซียง จะยืมร่างเขาไปทำเรื่องพรรค์นั้นเสียแล้ว
เจียงผิงอันก่ออวตารวิญ
