ขุมก ำลังชั้นน ำ ควำมเสียหำยนี้ไม่นับเป็นอะไร สิ่งที่ท ำให้พวกเขำไม่สบำยใจกันจริง ๆ คือชื่อเสียงที่ยับเยินต่ำงหำก
ชื่อเสียงเสียหำย จ ำนวนศิษย์หัวกะทิที่เข้ำร่วมกับส ำนักก็หดหำยผู้มำคบค้ำท ำธุรกิจก็ถดถอย ยำกจะฟื้นตัวหำกมิใช้เวลำสักสองสำมร้อยปี
นอกจำกนั้น พรสวรรค์อันน่ำสะพรึงกลัวของเจียงผิงอันยังสร้ำงแรงกดดันมหำศำลแก่บุคคลระดับผู้อำวุโสมำกมำย
หำกเจียงผิงอันเติบโต เขำจะเป็นผู้ช่วยเหลือคนส ำคัญของส ำนักเซียนอวี่หวง ซึ่งเป็นหำยนะส ำหรับส ำนักเซียนเทียนหลำน
“ต้องก ำจัดเจียงผิงอันให้ได้โดยไวที่สุด หำกรอเขำเติบโตเป็นเซียน ภำยหน้ำกำรฆ่ำเขำก็จะยำกแล้ว”
ผู้อำวุโสคนหนึ่งกล่ำวเสียงเข้ม
เจ้ำส ำนักโอวหยำงหงอวิ้นสูดหำยใจลึก “ส ำนักเซียนอวี่หวงไม่มีทำงปล่อยเขำออกมำแน่ มีแต่ต้องรอให้เขำไปส ำนักศึกษำชำงจือก่อนค่อยลงมือ”
ผู้อำวุโสซึ่งนั่งถัดจำกเขำดูงุนงง “ไปส ำนักศึกษำชำงจือ? มิใช่เจียงผิงอันถูกขับออกมำแล้วหรือ? ไฉนจึงยัง… หรือจะเป็นกำรรับศิษย์กรณีพิเศษ!”
โอวหยำงหงอวิ้นพยักหน้ำ “พรสวรรค์ของเจียงผิงอันแข็งแกร่งอย่ำงยิ่ง ต้องเป็นที่สนใจให้ส ำนักศึกษำชำงจือมำทำบทำมแน่ ๆ”
“เมื่อเขำไปถึงส ำนักศึกษำชำงจือ พอไม่มีส ำนักเซียนอวี่หวงคุ้มกะลำหัว ก็เป็นโอกำสลงมือชั้นเยี่ยม!”
ผู้อำวุโสซึ่งนั่งถัดไปเสริมขึ้น “ไม่ว่ำต้องจ่ำยด้วยอะไร ต่อให้ต้องน ำโอสถเซียนกับศำสตรำเซียนออกมำ ก็ยังต้องฆ่ำให้ได้!”
ส ำนักเซียนเทียนหลำน
