สัมผัสซึ้งถึงภัยคุกคำมจำกเจียงผิงอันควำมปรำรถนำก ำจัดเขำแรงกล้ำยิ่ง
ขณะเดียวกัน ในดินแดนลับของเผ่ำวิหคศักดิ์สิทธิ์ เหมียวจิ่งซึ่งส ำรวจลึกเข้ำไปในเคหำเดินกลับออกมำด้วยรอยยิ้ม หนนี้เขำได้อะไรจำกกำรส ำรวจเคหำเยอะแยะเลย
เขำเห็นเจียงผิงอันนั่งนิ่งกับที่ ก็จนใจเล็กน้อย
“ศิษย์ข้ำ เจ้ำนั่งอยู่แบบนี้ โอกำสจะมำหำถึงที่ได้อย่ำงไร?”
“ไม่มีทำงที่ใครจะมำนั่งในโลกใบน้อย ให้โอกำสกับเจ้ำถึงมือหรอก อย่ำรำมือเพียงแค่เพรำะทุกผู้ล้วนร่วมส ำนัก โอกำสน่ะของใครของมันนะ”
เหมียวจิ่งเดำได้ว่ำเจียงผิงอันไม่อยำกปราชันชิงโอกำสกับสหำยร่วมส ำนัก จึงไม่ออกส ำรวจเคหำ
ที่นั่นยำมนี้ไม่เหลืออะไรมำกแล้ว ไร้โอกำสให้ส ำรวจหำ
“ช่ำงมันเถอะ เจ้ำกลับส ำนักไป อำจำรย์จะชี้แนะเจ้ำให้ฝึกฝน‘วิชำปีกเทวะ’ ขณะรอส ำนักศึกษำชำงจือมำรับตัวแล้วกัน”
เจียงผิงอันลืมตำขึ้นถำมเหมียวจิ่งอย่ำงฉงนใจ “ส ำนักศึกษำชำงจือจะมำรับข้ำหรือขอรับ?”
เหมียวจิ่งตบบ่ำเจียงผิงอัน กล่ำวขึ้นยิ้ม ๆ “ศิษย์ข้ำพรสวรรค์ทรงพลังเช่นนี้ ส ำนักศึกษำชำงจือจะมิรับเจ้ำเป็นกรณีพิเศษได้อย่ำงไร?มันขึ้นกับเวลำเท่ำนั้นแหละ ฮ่ำ ๆ~”
มีศิษย์เลิศล ้ำเช่นนี้ เหมียวจิ่งทั้งภำคภูมิและปรีดำ
ว่ำตำมตรง เขำอยำกให้เจียงผิงอันเป็นลูกชำยเขำแทนยำยหนูม้ำดีดกะโหลกเหมียวเสียด้วยซ ้ำ
ดวงตำของเจียงผิงอันเจิดประกำยขึ้นเล็กน้อย “นี่หมำยควำมว่ำข้ำสำมำรถขอส ำนักศึกษำชำงจือให้มำช่วยอำจำรย์ได้หรือขอรับ
