ผลึกรู้ความคิดเจียงผิงอัน เท้าคางเอ่ยขึ้นเนิบ ๆ
นางดูแสนว่างไม่มีอะไรทำ
เจียงผิงอันไม่คิดเรียนสิ่งเหล่านี้ พลังงานของเขามีจำกัด เขาไม่มีเวลาเรียน ‘คัมภีร์มารกลืนสวรรค์’ และอักขระศักดิ์สิทธิ์สายความเร็วที่สตรีผู้นี้ให้มา และยังมิได้ศึกษา ‘คัมภีร์ตัดชีวิต’ ที่อาจารย์เขาให้ไว้เลย
นอกจากนั้น เขาก็ไม่แน่ว่าจะมีพรสวรรค์พอเรียนด้วย
แถมเขายังมีขวดกลืนสวรรค์ กลืนร่างคนหลอมเป็นทรัพยากรได้ไฉนต้องเสียเวลาไปเรียนเรื่องเหล่านี้ด้วย?
แม้เจียงผิงอันไม่พูด อวิ๋นเหยาก็ยังอ่านความคิดเขาออก “เจ้าคิดว่าขวดกลืนสวรรค์จะช่วยเจ้าได้เสมอไปหรือ?”
“ขวดกลืนสวรรค์ช่วยเจ้าในยามนี้ได้ก็จริง แต่เงื่อนไขที่ขวดกลืนสวรรค์นี้ดูดซับได้มีจำกัด ยามเจ้าบรรลุเซียน ต่อให้สูบเซียนเข้าไปได้ ก็ไม่มีทางหลอมได้ตรง ๆ”
“สู้เรียนรู้อาชีพกอบโกยทรัพยากรไว้ ภายหน้าจะได้มีโอกาสแลกทรัพยากรพยุงการฝึกฝนของตนเอง เจ้าอยากบุกรุกภพขนาดเล็กเพื่อชิงทรัพยากรจากตัวตนสามัญยามขาดแคลนในภายหน้าหรือ?”
ยามผู้ฝึกตนบรรลุถึงระดับหนึ่ง ทรัพยากรที่ต้องการจะทวีสูงจนเหลือรับ วิธีการหาทรัพยากรทั่วไปมิอาจคงการใช้ชีวิตและฝึกฝนของเซียนได้อีก
เพื่อให้ได้ทรัพยากรมา เซียนมากมายจึงตกต ่าไปปล้นฆ่าตัวตนสามัญ
หลังวาจาเหล่านี้ เจียงผิงอันก็ครุ่นคิดหนัก
ขณะเขาอยู่ในภพแร้นแค้น เขามีอ่างสัมฤทธิผลให้ใช้ ในภพเซียนก็มีขวดกลืนสวรรค์ หาขาดทรัพยากรไม่ แต่มิได้คิดหาวิธีกอบโกยรายได
