ียงผิงอันมิกล้าล่วงเกินตัวตนเช่นนั้น หากการกระทำของเขากระทบถึงภพแร้นแค้นขึ้นมาจะทำเช่นไร?
หากเจียงผิงอันใจทมิฬหินชาติ เขาจะใช้ทรัพยากรเปล่า ๆ โดยไม่คิดล้างแค้นก็ได้ แต่เขามิใช่คนเช่นนั้น
เจียงผิงอันไม่อยากเปลี่ยนความสัมพันธ์ต่างฝ่ายต่างอาศัยกันเป็นอย่างอื่น เพิ่มความรับผิดชอบของตน
เห็นเจียงผิงอันปฏิเสธ อวิ๋นเหยาก็ประหลาดใจยิ่ง “เจ้าไม่รู้หรือว่า หากข้าในกาลก่อนพูดว่าอยากรับบุตรบุญธรรม เซียนแท้ เซียนลึกล ้า และกระทั่งตัวตนแข็งแกร่งกว่านั้นยังจะแห่ต่อแถวมาโขกหัวให้ข้ายาวสุดกิ่งต้นโลกา?”
“ผู้อาวุโสเลิศยุทธ์มากขอรับ!”
เจียงผิงอันดูเหมือนชื่นชม ทว่ามิหวั่นไหวกับข้อเสนอของอีกฝ่าย
เขาไม่อยากแบกรับความรับผิดชอบมากมายนัก
อวิ๋นเหยาโบกมือเบา ๆ แล้วเจียงผิงอันก็สัมผัสอำนาจร้ายกาจได้ร่างของเขาทรุดลงคุกเข่าอย่างเกินควบคุมทันที
อวิ๋นเหยาเอ่ยชม “ดีมาก ในเมื่อเจ้ากราบข้าเป็นแม่บุญธรรมอย่างจริงใจ ข้าก็จะรับเจ้าเป็นบุตรบุญธรรม จำไว้นะ แม่บุญธรรมของเจ้ามีชื่อว่าอวิ๋นเหยา”
เจียงผิงอัน “???”
ข้าจริงใจตรงไหนก่อน? เจ้ากดตัวข้าลงเองชัด ๆ
อย่างนี้ก็ได้ด้วยหรือ? บังคับกันเป็นบุตรบุญธรรมเนี่ยนะ?
“ผู้อาวุโส ฝืนเด็ดแตงไปก็มิหวาน ท่านทำเช่นนี้ไปก็ไม่มีความหมาย ในใจข้ามิได้ยอมรับหรอกนะ”
“อย่าเรียกผู้อาวุโส เรียกแม่บุญธรรมสิ”
ไม่รู้ว่าอวิ๋นเหยาถูกผนึกนานเกินไปจนเบื่อ หรือนางว่างจนอยากหาอะไรทำกันแน่ แต่การบังคับเจี
