ปวงชนจากสำนักเซียนอวี่หวงเข้าสู่ทะเลทรายสีดำ ระแวดระวังไปตลอดทาง
พวกเขาคิดว่าระหว่างทางต้องเผชิญศึกอันดุเดือด ทว่าสัจธรรมมิใช่เช่นนั้น ศัตรูที่พบมีเพียงหร็อมแหร็ม
“มิใช่กล่าวกันว่าพวกสำนักเซียนเทียนหลานสำรวจหามรดกวิหคศักดิ์สิทธิ์ที่นี่กันอยู่หรือ? ไฉนคนที่นี่จึงน้อยจัง?”
ทะเลทรายสีดำนี้เคยอุดมสมบูรณ์เขียวชอุ่ม มีวิหคศักดิ์สิทธิ์ชนิดหนึ่งเคยอาศัย และวิหคศักดิ์สิทธิ์นี้แท้จริงก็เกี่ยวพันมหาศาลกับสำนักเซียนอวี่หวง ‘วิชาปีกเทวะ’ ของพวกเขาสำนักเซียนอวี่หวงก็มีที่มาจากวิหคศักดิ์สิทธิ์เหล่านี้ ซึ่งมีเซียนมนุษย์ผู้หนึ่งคิดค้นบรรลุจากพวกมัน
สำนักเซียนเทียนหลานกระหายอยากได้วิชาลับเช่นนี้ จึงจะมาหาโครงกระดูกของวิหคศักดิ์สิทธิ์หรือมรดกใด ๆ ของพวกมันเพื่อทำความเข้าใจ ‘วิชาปีกเทวะ’
สองฝ่ายประมือกันที่นี่มาหลายหน จนสำนักเซียนอวี่หวงรู้สึกว่าที่นี่มิได้มีค่ามากนัก จึงมิได้สู้กันรุนแรง และที่นี่จึงเป็นสมรภูมิสำหรับตัวตนขั้นต้นระดับเขตแดนเสมอมา
สรุปคือ ที่นี่ควรมีผู้ฝึกตนจากสำนักเซียนเทียนหลานอยู่มากมาย แต่ระหว่างทางพวกเขากลับไม่พบศัตรูใดเลย
“ไม่ต้องสนใจแล้ว ไม่มีคนก็ยิ่งดี รีบ ๆ ไปช่วยพี่เขยข้าเถอะ!”หยางหลวนพูดอย่างใจร้อน
หยางหลวนนำปวงชนเร่งรุดไปยังทิศหนึ่ง นั่นคือที่ที่พวกเขาเคยถูกเจียงผิงอันช่วยไว้ และยามนี้ เจียงผิงอันก็น่าจะอยู่ที่นั่น
หลังจากเหาะเหินอยู่ราวครึ่งวัน ในที่สุดก็ได้เห็นผู้ฝึกตนจาก
