ล้ว
“ไม่เป็นอะไร ฝากดูแลซากพี่ใหญ่อวี๋ด้วยนะ”
เจียงผิงอันเก็บอาวุธวิเศษ ส่งมือของอวี๋เปยให้เหมียวเสีย ก่อนจะหันกายเหินสู่นาวาเซียนที่กำลังมุ่งหน้ากลับ
ฉางหง ข้าฆ่าเจ้าไม่ได้ก็จริง แต่จะฆ่าศิษย์สำนักเซียนเทียนหลานคนอื่นมิได้เชียวหรือ?
มีแต่ต้องฆ่าฟัน โทสะในใจ คำก่นด่าตนเองและความรู้สึกผิดของเจียงผิงอันจึงบรรเทาลงได้
“เจ้าบื้อ! รอจนแข็งแกร่งก่อนค่อยล้างแค้นนะ!” เหมียวเสียตะโกนตามหลัง
“ไปรอข้าที่ขอบเขตเซียนมนุษย์”
เจียงผิงอันหวนกลับโดยไม่เหลียวหลัง
เขาอยากไปสำนักศึกษาชางจือ พานพบอัจฉริยะล ้าเลิศเผชิญหน้าเหล่าผู้มากพรสวรรค์จริงแท้ แต่น่าเสียดายที่ไม่เหลือโอกาสแล้ว
ชั่วชีวิตนี้ของเขามิอาจเสถียรราบรื่น ต้องจมปลักโชกเลือดในการฆ่าฟัน
เหมียวเสียมองเจียงผิงอันลับตา พยายามควบคุมจนมิให้หลั่งน ้าตา แล้วหันกายกลับเข้าเมืองผี
นางอยากออกสู่ทะเลดาราจักร เหยียบเยือนประตูลืมเซียน เข้าสู่สำนักศึกษาชางจือ นางอยากจะแข็งแกร่งขึ้น บรรลุสู่ขอบเขตเซียนมนุษย์!
สองร่างเดินทางต่างทิศ แต่สักวันก็จะได้หวนพบพาน
เจียงผิงอันขึ้นสู่นาวาเซียนเที่ยวกลับ มิคาดว่าจะต้องไปจากทะเลดาราจักรไวเพียงนี้
ในโลกใบน้อยของเขา อวตารกลืนสวรรค์นอนอ่อนแรงในวังกาลเวลา
เพื่อตบตาเซียนมนุษย์ทั้งสอง เขาจึงแยกรากเซียนอัสนีหยินในอวตารกลืนสวรรค์ออกมา ส่งผลกระทบสาหัสต่อตนเอง
ต่อให้กินโอสถเก้าวงจรจักรวาลเข้าไป ก็ยังต้องใช้เวลาเป็นสิบ ๆปีกว่าจะคื
