งผีด้วยสายตาหม่นหมอง มือกำแน่น เนิ่นนานจากนั้นจึงหันกายจากอย่างไม่เต็มใจ
เขามิกล้าบุกเดี่ยวเข้าไปในเมืองผี และไม่มีทางจัดการเจียงผิงอันได้ จึงทำได้เพียงยอมปล่อยรากฐานเทพโบราณหลุดมือไป
ยามนี้เขาต้องไปจากแดนจันทร์มายา เขาฆ่าอัจฉริยะผู้หนึ่งของสำนักเซียนอวี่หวงไปแล้ว จะถูกสำนักเซียนอวี่หวงไล่ล่าสังหารอย่างเอาเป็นเอาตายแน่นอน หากเขายังไม่ไป เขาได้ตายแน่ ๆ
ความแค้นของเจียงผิงอันต้องไว้สะสางภายหลัง ยามนี้เขาต้องหาที่เยียวยาตัวเองก่อน
ในเมืองผี ที่โรงเตี๊ยมของสำนักเซียนอวี่หวง
ผู้ฝึกตนหญิงนางหนึ่งทรุดนั่งกับพื้น ประคองแหวนเก็บของแล้วสะอึกสะอื้นเงียบ ๆ
ผู้ฝึกตนหญิงนางนี้คือคู่บำเพ็ญของอวี๋เปย หานหมิ่นเจวียน
คนอื่น ๆ ยืนอยู่ข้างนาง สีหน้าสุดแสนเศร้าหมอง อวี๋เปยเป็นชายผู้ร่าเริงแจ่มใส ผู้ฝึกตนทุกนามล้วนเคยรับความช่วยเหลือจากเขาไม่มากก็น้อย ทุกคนจึงโศกเศร้ายิ่งกับข่าวร้ายของเขา
เจียงผิงอันกำหมัดแน่น สีหน้าเปี่ยมความรู้สึกผิด “พี่สะใภ้ใหญ่ข้าขออภัยด้วย ข้าเองที่ทำร้ายพี่ใหญ่อวี๋”
ชิวซื่อผิงมาหาเขา หากมิใช่เพราะเขา พี่ใหญ่อวี๋คงไม่มีอันเป็นไป
“ข้ามิโทษเจ้าหรอก คนพวกนั้นมันสารเลว เจ้าทำดีที่สุดแล้ว…แค่ว่า เด็กคนนี้มิอาจได้เห็นหน้าบิดาแล้วเท่านั้น” หานหมิ่นเจวียนวางแหวนเก็บของลงบนท้อง น ้าตาไหลอาบแก้มขาว ดวงตาเปี่ยมความโศกเศร้า
“พี่สะใภ้ใหญ่ เจ้าท้องอยู่หรือ!” เหมียวเสียน ้าตานองหน้า รีบประคองหาน
