หมิ่นเจวียนลุกขึ้น
หานหมิ่นเจวียนแย้มยิ้มเศร้าสร้อย “ข้าไม่อยากถ่วงเวลาพี่ใหญ่อวี๋จากทะเลดาราจักร จึงไม่คิดบอกเรื่องนี้กับเขา ใครจะรู้ว่าโชคชะตาเล่นตลก พี่ใหญ่อวี๋มิอาจรับรู้ได้อีกแล้ว…”
นางยังพูดไม่จบก็หมดสติไปเพราะความเศร้า โลหิตกองหนึ่งไหลพรวดลงนองพื้น
“พี่สะใภ้ใหญ่!”
“แย่แล้ว! นางจะแท้ง! เร็วเข้า! ใครมีโอสถเซียนบ้าง!”
ใครบางคนไหวตัว สีหน้าแปรเปลี่ยนอย่างมหันต์
“โอสถเซียนไม่มีประโยชน์ โอสถผดุงครรภ์ต่างหากที่ต้องใช้!ที่นี่ไม่มีเลยสักเม็ด!”
“ไม่ทันแล้ว ช่วยเด็กไม่ได้แล้ว…”
หานหมิ่นเจวียนเพิ่งตั้งครรภ์ เลือดเนื้อในครรภ์มิทันก่อตัวรากฐานชีวิตยังไม่บังเกิด เพราะหานหมิ่นเจวียนโศกเศร้าเกินไปกฎเกณฑ์ในกายสิ้นระเบียบ จึงส่งผลกระทบถึงตัวอ่อนในครรภ์
หานหมิ่นเจวียนถูกเหมียวเสียและเหล่าผู้ฝึกตนหญิงพยุงเข้าไปในห้อง ทั้งโรงเตี๊ยมเต็มไปด้วยบรรยากาศโศกเศร้าหดหู่
“หากพี่สะใภ้ใหญ่ฟื้นขึ้นมา รู้ว่านางรักษาลูกไว้ไม่ได้ ไม่รู้นางจะเศร้าเพียงไหนกัน สารเลวสวรรค์สาปพวกนี้นี่!”
“สำนักเซียนเทียนหลานกับชิวซื่อผิงนั่น เหลาจื่อจะให้พวกมันต้องชดใช้ในสักวัน!”
เหล่าผู้ฝึกตนแผดเสียงอย่างเคืองแค้น เดือดดาลกันถ้วนหน้า
เจียงผิงอันยืนนิ่งกับที่ มองกองเลือดบนพื้นอย่างมิอาจขยับตัวหัวใจดุจถูกมีดกรีดเฉือน
พี่ใหญ่อวี๋ตายแล้ว ลูกของพี่ใหญ่อวี๋ก็ตาย…
แม้เสียงก่นด่ารายล้อมจะมิได้มุ่งเป้าที่เจียงผิงอัน เจียงผิงอันก็รู้สึกราวต
