นถูกด่าทอ
เขากระทั่งอยากให้ผู้คนหันมาด่าเขาซึ่งหน้า
มีเพียงการทำเช่นนี้ ความรู้สึกผิดและคำโทษตนเองในใจของเขาจึงผ่อนลงบ้าง
หลังส่งหานหมิ่นเจวียนกลับห้อง เหมียวเสียก็กลับออกมา มองท่าทีหดหู่ของเจียงผิงอัน ปาดน ้าตาตนเองแล้วเข้าไปปลอบ “เจ้าบื้ออย่าโทษตัวเองเลย พี่หญิงหานมิโทษเจ้าหรอก”
“ศิษย์พี่หญิง”
เจียงผิงอันปริปาก เปล่งเสียงแหบพร่าจากลำคอ
“มีอะไรหรือ?” เหมียวเสียปาดน ้าตาถาม
“ข้ามิอาจติดตามศิษย์พี่หญิงไปทะเลดาราจักรได้แล้วล่ะ”
ปอยเส้นผมตกบังใบหน้าเจียงผิงอัน มิอาจเห็นสีหน้าขณะนี้ของเขาได้ชัดเจน
เหมียวเสียตระหนักแล้วว่าเจียงผิงอันจะทำอะไร ปากอ้าพะงาบจะเกลี้ยกล่อม แต่สุดท้ายก็มิอาจพูดออกไป
“ระวังตัวด้วยนะ”
ในเวลาเช่นนี้ เกลี้ยกล่อมเช่นไรก็ไร้ประโยชน์
“ฝากขอโทษพี่สะใภ้ใหญ่แทนข้าด้วยนะ”
ว่าแล้ว เจียงผิงอันก็หันเดินออกไป
ขณะนี้ เขามีโทสะอัดแน่นในใจและต้องระบาย
หากเป็นความแค้นของตัวเอง เขายังทนได้ รอคอยไหว แต่มิใช่หนนี้
เขาจะไปฆ่าคนสงบโทสะและคำโทษตนเองทั้งหลาย
ทันทีที่เจียงผิงอันออกมา เขาก็เห็นฉางหงยิ้มร่ามาหา “โอ๊ยโย้ยโหย ข้าเพิ่งมาก็ได้ยินเสียงร ่าไห้อันไพเราะยิ่งจากที่นี่ ก่อนหน้านี้ยามเจ้าเก็บซาก เจ้าเก็บไม่หมดนะ ข้าเลยช่วยเจ้าเก็บมาให้”
ว่าแล้ว ฉางหงก็นำเศษฝ่ามือย่างสุกข้างหนึ่งออกมาแล้วใส่ปากเคี้ยว
“วอนตายเสียแล้ว!”
ดวงตาของเจียงผิงอันแดงฉาน จิตสังหารรุนแรงพุ่งสู่ศีรษะ ออกหมัดฟาดใส่
