อีกฝ่ายอย่างเกินควบคุมอารมณ์
สีหน้าของฉางหงเหยียดหยัน ผู้ฝึกตนขั้นต้นระดับเขตแดนยังคิดทำร้ายเขา? โง่เง่า
หากมิใช่เพราะสู้กันในเมืองมิได้ อีกฝ่ายคงตายไปนานแล้ว
ฉางหงขยับถอยน้อย ๆ พร้อมหลบการโจมตี
ทว่าทันใดนั้น กิ่งไม้สีทองกิ่งหนึ่งก็ปรากฏในมือเจียงผิงอัน โอบล้อมไปด้วยปราณมหาเต๋า
ยอดสมบัติ!
ฉางหงสังเกตคลื่นพลังบนกิ่งไม้แล้วขมวดคิ้ว แม้จะเดาไว้แล้วว่าเจียงผิงอันอาจโจมตี แต่มิคาดว่าอีกฝ่ายจะงัดยอดสมบัติออกมา
ฉางหงเร่งการถอยหนีทันที แต่ยังไม่ทันได้หนี เขาก็พบว่าสุญตาใกล้เคียงถูกผนึกนิ่ง ไร้หนทางหนีพ้นได้
ฉางหงเป็นศิษย์หัวกะทิของสำนักเซียนเทียนหลาน แม้การโจมตีนี้จะเกินคาดไปหน่อย เขาก็ยังไหวตัวทันที เมื่อถึงยามจวนตัว เขาก็เงื้อหอกเข้าปะทะอีกฝ่าย
เขาใช้หอกปัดกิ่งมารของเจียงผิงอันออกไป แล้วพุ่งคมหอกแทงเจียงผิงอัน
พรวด!
โลหิตสาดกระจาย ร่างของเจียงผิงอันถูกแทงทะลวง
ต่อหน้าการโจมตีของยอดฝีมือขั้นปลายระดับเขตแดน เจียงผิงอันหามีสิทธิ์ดิ้นรนใดไม่
แต่แล้ว ทันทีที่ร่างของเจียงผิงอันถูกแทง รัศมีเซียนสายหนึ่งก็วูบไหวใส่แขนฉางหง มือข้างที่ถือฝ่ามือย่างสุกของอวี๋เปยถูกสะบั้นขาด
ดวงตาของฉางหงเบิกกว้าง มองพู่กันที่สะบั้นแขนของเขา
ปรากฏว่าเป็นศาสตราเซียนครึ่งขั้น!
หลังความตกใจผ่านพ้น ฉางหงก็สุดปรีดา
พู่กันนี่เป็นของเขาแล้ว!
ขยะพรรค์นี้หาคู่ควรถือครองอาวุธวิเศษเช่นนี้ไม่
ทว่า ทันทีที่ความคิดนี้ปรากฏในใจฉาง
