ทั้งสามเข้าห้อง เปิดอาคมมิดชิด
“มีเรื่องอะไรหรือ?” เหมียวเสียถามอย่างสงสัย น้อยครั้งนักที่เจียงผิงอันจะเปิดปากพูดอะไรเอง และหากเขาเป็นฝ่ายเปิดประเด็น ต้องเป็นเรื่องใหญ่อย่างแน่นอน
“เรื่องป้ายผ่านทาง” เจียงผิงอันตอบ
“เรื่องนี้ข้าไม่ต้องให้เจ้าช่วยหรอก ไว้ครั้งหน้าอีกยี่สิบสามสิบปียามสำนักศึกษาชางจือออกป้ายผ่านทางล่วงหน้า ข้าจะไปแย่งมันมาเอง”
เหมียวเสียถูกตัวตนประหลาดนั้นทำร้าย รู้ดีว่าสิ่งนั้นน่ากลัวเพียงไร
ขณะนั้น หากมิใช่เพราะมีศาสตราเซียนคุ้มกาย นางคงตายไปแล้วแน่ ๆ
เหมียวเสียไม่แน่ใจว่าการที่เจียงผิงอันออกตระเวนราตรีจะปลอดภัยแน่นอนหรือไม่ และไม่อยากให้เจียงผิงอันออกไปเสี่ยงอันตราย
กลับกัน นางขอรอจนสำนักศึกษาชางจือออกป้ายผ่านทางรอบหน้า ปราชันกับยอดอัจฉริยะคนอื่น ๆ แย่งมายังดีกว่า
เจียงผิงอันส่ายหัว “มิใช่ว่าข้าจะออกไปหาป้ายผ่านทาง แต่เจอแล้วต่างหาก”
เหมียวเสียและอวี๋เปยนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพากันอุทาน
“เจอแล้ว?”
“จริงหรือ?”
เจียงผิงอันนำก้อนศิลาสีแดงสองก้อนออกมา
เมื่อเห็นก้อนศิลาสีแดงนี้ ม่านตาของอวี้เปยและเหมียวเสียต่างหดตัวเฉียบพลัน ร่างของพวกเขาสั่นสะท้านน้อย ๆ
เป็นป้ายผ่านทางจริง ๆ ด้วย!
ซ ้ายังมีสองป้าย!
สิ่งที่อัจฉริยะจากขุมกำลังใหญ่ทั้งหลายมิอาจได้มา แต่เจียงผิงอันกลับมีเยอะแยะ
“เจ้าได้มันมายามใด?” เหมียวเสียทั้งตกใจและปรีดา
“ในคืนที่ข้าลงมือ ข้าบังเอิญเจอแล้วได้มันมา” เจีย
