งผิงอันตอบ
อวี๋เปยเงียบไป
เขาอาศัยในเมืองผีมาเป็นสิบ ๆ ปี ยังมิได้ป้ายผ่านทางมา แต่พอเจียงผิงอันมาถึงก็ได้มันเลย จิตใจเขาถูกทำร้ายรุนแรงยิ่งนัก
“ฮ่า ๆ ข้าบอกแล้วว่าเจ้ามันยันต์นำโชคของข้าชัด ๆ!” เหมียวเสียหัวเราะไม่สนภาพพจน์ เอื้อมมือไปคว้าเจียงผิงอันมากอดรัดในอ้อมแขน
เจียงผิงอันเตรียมตัวไว้แล้ว เบี่ยงหลบไปทันที “ศิษย์พี่หญิง พี่ใหญ่อวี๋ พวกเจ้าเอาไปคนละชิ้น”
นี่คือสาเหตุที่เจียงผิงอันเรียกพวกเขามาหา เพราะจะให้ป้ายผ่านทางที่ได้เกินมากับพวกเขา
ป้ายผ่านทางนี้ล ้าค่าและมีประโยชน์กับเขาก็จริง แต่ให้พวกเขาไปแล้วมีประโยชน์มากกว่า
หากทั้งสองเข้าสำนักศึกษาชางจือได้ ก็ย่อมเป็นเรื่องดียิ่งสำหรับสำนักเซียนอวี่หวง
สำนักเซียนอวี่หวงดีต่อเขา เขาก็ดีต่อสำนักเซียนอวี่หวง ต่างฝ่ายต่างมีไมตรี ปวงชนช่วยกันเพื่ออยู่รอด จึงพัฒนาต่อไปได้
“สิ่งนี้ล ้าค่าไปแล้ว ข้ารับไม่ได้หรอก นี่เป็นโอกาสของศิษย์น้องนะ”
อวี๋เปยรีบปฏิเสธ แม้เขาจะอยากได้ แต่ป้ายผ่านทางนี้ล ้าค่ายิ่งหากนำไปขาย ก็จะได้ทรัพยากรมากมาย
เรื่องสำคัญคือ สิ่งนี้แทนหนึ่งโอกาส โอกาสในการเข้าสำนักศึกษาชางจือ
เขาจะรับของล ้าค่าเช่นนี้มาเฉย ๆ ได้อย่างไร
“รับไปเถอะ ข้ายังมีอยู่นี่อีกชิ้น” เจียงผิงอันหยิบป้ายผ่านทางออกมาอีกชิ้น
“อะไรนะ! ยังมีอีกชิ้น!”
อวี๋เปยกับเหมียวเสียไม่รู้จะบรรยายอารมณ์ในขณะนี้เช่นไรแล้ว
ได้ป้ายผ่านทางสักป้ายมายังยาก แต่เจียงผิงอันค
