เป็นไปได้เช่นไร เจียงผิงอันมาโผล่ที่นี่ได้อย่างไร!
ในเมืองผีแห่งนี้ ต่อให้เป็นเดนเซียน หรือกระทั่งเซียนมนุษย์ยังออกสัญจรยามวิกาลมิได้ นับประสาอะไรกับผู้ฝึกตนระดับเขตแดน?
จู่ ๆ เจียงผิงอันจะปรากฏตัวในโรงเตี๊ยมของพวกเขาได้อย่างไร!
มิต้องสงสัยเลยว่าตัวประหลาดนั่นต้องโผล่มาเพราะเจียงผิงอันแน่ ๆ!
ต่อหน้าตัวประหลาดนั่น ปวงชนล้วนเปราะบางราวแผ่นกระดาษนอกจากฉางหงแล้ว ปวงชนที่เหลือล้วนถูก ‘ตัวประหลาด’ ฆ่าไปทั้งสิ้น
ฉางหงเคืองแค้นเจียงผิงอันสุดแสน แน่นอน ยามนี้เขากลัวตัวประหลาดมากกว่า
สมบัติของเขาถูกศาสตราเซียนในมืออีกฝ่ายชิงไป ร่างของเขาก็มิอาจทานทนพลังสูบได้
“เจียงผิงอัน! เจ้าคอยก่อนเถอะ! ข้าจะให้เจ้าชดใช้ด้วยเลือด!”
ฉางหงทิ้งคำอาฆาตไว้ แล้วขยำ ‘ยันต์เคลื่อนย้ายระดับเซียน’ของเขา หายตัวหนีไปจากเมืองผีทันที
เพียงไม่กี่อึดใจ โรงเตี๊ยมซึ่งเดิมครึกครื้นก็เต็มไปด้วยซากศพสายลมหวีดหวิวชวนขนลุก
จนวาระสุดท้าย ‘ตัวประหลาด’ ไม่ทราบชนิดนี้ก็เกี่ยวเก็บชีวิตปวงชนเหล่านี้โดยพวกเขาไม่รู้ตัวด้วยซ ้า
เจียงผิงอันใช้ขวดกลืนสวรรค์กลืนศพเหล่านี้แล้วหันกายจากไป
ว่าตามตรง ยามเขาเห็น ‘ตัวประหลาด’ ลงมือครั้งแรก เขาก็ขนลุกสะพรึงยิ่ง
เขาไม่อาจเห็นวิธีการลงมือสังหารของ ‘ตัวประหลาด’ เหล่านี้เลย
สิ่งที่ไม่รู้น่าสะพรึงกลัวจับจิตที่สุด
หากให้เขาไปเผชิญหน้าเดนเซียน เจียงผิงอันก็มิกลัวเช่นนี้ เดนเซียนก็เป็นสิ่งมีชีวิต ตกตายได
