ปลดปล่อยปราณเซียน มันลอดออกไปนอกช่องหน้าต่างแล้วอวตารปราณก็เริ่มก่อตัว
ท่ามกลางรัตติกาลอันมืดมิด สรรพวจีหามีไม่ ทั่วโลกหล้ามืดดำอาคารโบราณทั้งหลายหม่นหมองเกินนิยาม
อวตารปราณมองไปรอบ ๆ พบว่าไม่มีสิ่งใดอยู่รอบข้าง…
แต่แล้ว อึดใจต่อมา อวตารปราณก็ขาดหายจากการรับรู้ของร่างต้น
เจียงผิงอันสีหน้าเปลี่ยน
อวตารปราณตายแล้ว!
เกิดอะไรขึ้น? เขาไม่เห็นอะไรสักอย่าง อวตารปราณพินาศไปได้อย่างไร?
เขาสัมผัสได้เพียงปราณอันน่าสะพรึงกลัวสายหนึ่ง แล้วอวตารปราณของเขาก็ตกตาย
เจียงผิงอันขมวดคิ้ว ส่งปราณเซียนไปก่อตัวเป็นอวตารด้านนอกอีกครั้ง
หนนี้เขาสร้างอวตารสองร่าง อำนาจเขตแดนปกคลุมรอบกายสองอวตารมองหน้ากัน เพื่อที่จะได้เห็นว่าผู้ใดโจมตี…
ม่านตาของเจียงผิงอันพลันหดตัว
การเชื่อมต่อของเขากับอวตารปราณทั้งสองขาดลงอีกแล้ว!
อวตารทั้งสองจ้องกันอยู่ แต่กลับไม่เห็นว่าผู้ใดลงมือ อำนาจเขตแดนไร้ประโยชน์ สิ่งนั้นดูจะเมินเขตแดนได้!
น่ากลัวยิ่งนัก
สิ่งนี้พิกลสุดแสน ราวไร้ลักษณ์มิอาจเห็น แต่สามารถฆ่าเขาได้ในพริบตา อำนาจเขตแดนมิอาจหยุดได้เลย
นี่อาจจะเป็นสิ่งน่าสะพรึงกลัวที่อยู่ใต้กฎเกณฑ์น่ากลัวบางอย่างมิอาจเห็นลักษณ์แท้จริงได้
ขณะที่เจียงผิงอันกำลังจะถอดใจอยู่นั้น จู่ ๆ เขาก็คิดอะไรได้แล้วเร่งอำนาจอัสนีหยินในกาย อวตารร่างโปร่งใสอันแผ่บรรยากาศหมองมัวเย็นเยียบปรากฏขึ้นข้างตัวเขา
นี่คืออวตารวิญญาณร้ายที่เมินทุกการโจมตีนอกจากธาตุห
