้ำไม่เห็นชอบ ก็ไปจ้ำงเซียนมนุษย์สิ”
สีหน้ำของพั่งซูพลันนิ่งค้ำง
หำกมิใช่เพรำะเส้นทำงธำรดำรำห้ำมเซียนเข้ำ เขำก็ย่อมจ้ำงเซียนแน่อยู่แล้ว
“เรำผูกมิตรกันเถิด ทุกคนถอยคนละก้ำวเถอะนะ”
พั่งซูถึงกับอยำกได้ประโยชน์เปล่ำโดยไม่ต้องเสียอะไร
เหมียวเสียช ำเลืองอีกฝ่ำย “เจ้ำผูกมิตรเพียงเพื่อเจตนำขอให้สหำยช่วย? นี่มิใช่กำรผูกมิตรหรอก เขำเรียกใช้งำนคน รีบ ๆ เอำผลเต๋ำวิญญำณเซียนออกมำได้แล้ว พวกเรำต้องรีบไป”
พั่งซูคิดว่ำอีกฝ่ำยจะผูกมิตรกับเขำเพรำะฐำนะ แต่หำรู้ไม่ว่ำทั้งสองมิได้สนใจสักนิด
เขำน ำกล่องสีทองใบหนึ่งออกมำอย่ำงไม่เต็มใจ บนกล่องนั้นมีผนึกอยู่ชั้นหนึ่ง เมื่อเขำเปิดผนึกออก กลิ่นหอมก็ลอยออกปะทะหน้ำ
ในกล่องนั้นมีผลไม้สีม่วงทองผลหนึ่ง ขนำดรำวฝ่ำมือ กฎเต๋ำเซียนโคจรรำยล้อม กลิ่นจำกมันเย้ำยวนให้กัดกลืน
เจียงผิงอันหยิบผลไม้ออกมำ ใส่เข้ำสู่โลกใบน้อยในกำย
อีกร่ำงของเจียงผิงอันซึ่งอยู่ในโลกใบน้อยกล่ำวกับโลงแก้วผลึก“ผู้อำวุโส ผลไม้นี้มีปัญหำหรือไม่?”
“ไม่มี”
เสียงแหบพร่ำดังมำจำกในโลงแก้วผลึก
โลงศพเปิดแง้มดังแอ๊ด แล้วแขนโครงกระดูกซีดขำวก็ยื่นออกมำจำกภำยใน ผลเต๋ำวิญญำณเซียนในมือเจียงผิงอันลอยเข้ำไปหำมัน
“ข้ำต้องจ ำศีลไปสักระยะ อย่ำรบกวนข้ำ”
โครงกระดูกรับผลเต๋ำวิญญำณเซียนไป แล้วโลงแก้วผลึกก็ปิดลงอีกครั้ง
ด้ำนนอก เจียงผิงอันส่งผลึกเซียนหลำยแสนชิ้นให้กับพั่งซู
เขำขำยมีดเซียนและกระบี่เซียนซึ่งใช้ไม่ได้เป็นผลึก
