“ข้ารู้แล้ว”
เจียงผิงอันเพิ่งปริปาก เสียงแหบต ่าของโครงกระดูกก็ดังออกมาจากในโลงแก้วผลึก
เจียงผิงอันถามขึ้นว่า “ผู้อาวุโส ยามนี้ข้าควรทำเช่นไรขอรับ?นอกจากผลเต๋าวิญญาณเซียน ใช้โอสถอื่นแทนได้หรือไม่?”
เขาในยามนี้มีศาสตราเซียนกับตัวหลายชิ้น หากไม่ไหวจริง ๆเขาก็สามารถขายสักชิ้นเพื่อแลกกับโอสถมารักษาอีกฝ่าย อีกฝ่ายจะได้รีบ ๆ คืนความทรงจำแล้วไปเสียที
ว่าตามตรง เจียงผิงอันยามนี้กำลังกลัว เขากลัวว่าโครงกระดูกนี้จะนำหายนะมาสู่เขา
คนลึกลับเมื่อครู่มาตามหาโครงกระดูกร่างนี้อย่างเห็นได้ชัดความแข็งแกร่งของคนผู้นั้นน่ากลัวถึงขีดสุด และเหนือล ้ากว่ากระทั่งเซียน
หากพบว่าโลงแก้วผลึกอยู่กับเขา เขาตายแน่
ต้องรีบกำจัดเผือกร้อนนี้ไปเสีย
“ผลเต๋าวิญญาณเซียนมีผลพิเศษกับข้า แทนด้วยโอสถทั่วไปมิได้ และโอสถซึ่งมีผลลัพธ์เดียวกัน หากขายทรัพยากรทั้งหมดที่เจ้ามีก็อาจซื้อได้สักเม็ด แต่ราคานั้นมหาศาลเกินไป”
โครงกระดูกทราบความคิดของเจียงผิงอัน เอ่ยขึ้นว่า “เจ้าไม่ต้องกังวลเรื่องข้าจะถูกพบตัวหรอก ในระดับข้า ข้าพรางตาสวรรค์ได้ ขอเพียงมิเป็นฝ่ายลงมือก่อน ข้าก็จะไม่ถูกพบหรอก”
ได้ยินเช่นนี้ เจียงผิงอันก็กังวลน้อยลงหน่อย แต่เขาก็ยังรู้สึกไม่สบายใจเช่นกันที่ทุกการกระทำของเขาจะอยู่ในการรู้เห็นของอีกฝ่ายให้ความรู้สึกคลับคล้ายเหมือนถูกตามสะกดรอย
โครงกระดูกพูดต่อ “ก่อนหน้านี้ข้าเคยได้ยิน เจ้าอยากฟื้นชีพพ่อแม่หรือ?”
เห็นได้ชัดว่า
