มันได้ยินบทสนทนาระหว่างเจียงผิงอันและเหมียวเสีย
เจียงผิงอันพลันจ้องเขม็งที่โลงแก้วผลึก ลมหายใจหนักหน่วง “ผู้อาวุโสหมายความว่า…”
“ใช่แล้ว ข้าช่วยเจ้าได้ หากเจ้าอยากเติบโตจนถึงขอบเขตที่ฟื้นชีวิตผู้อื่นได้ ต้องใช้เวลาเป็นล้าน ๆ ปีโน่นถึงทำได้ ขอเพียงฟื้นพลังข้าได้สักหน่อย ข้าช่วยเจ้าคืนชีพพวกเขาได้ ไวกว่ารอเจ้าเติบโตเยอะ”
หัวใจของเจียงผิงอันเต้นกระตุก การคืนชีพพ่อแม่คือความปรารถนาสูงสุดของเขา
“หากหาผลเต๋าวิญญาณเซียนได้ จะช่วยผู้อาวุโสฟื้นพลังได้หรือไม่?”
“ผลเต๋าวิญญาณเซียนลำพังย่อมไม่พอ ต้องใช้ทรัพยากรเยอะทีเดียว แต่เวลาที่ใช้ก็ยังสั้นกว่ารอเจ้าเติบโตมาฟื้นชีวิตพ่อแม่เจ้าอยู่ดี” โครงกระดูกกล่าวช้า ๆ
แม้เจียงผิงอันจะรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังวาดวิมานบนอากาศจูงใจเขาให้ช่วย เขาก็ยังอดดีใจมิได้
เพราะนี่เพิ่มความเป็นไปได้ที่จะฟื้นชีพบุพการี
ไร้ผู้ใดทราบว่าเขาจะบรรลุถึงขอบเขตอันสามารถคืนชีพบุพการีได้หรือไม่ บางทีภายหน้าเขาอาจติดอยู่ที่ขอบเขตไหนสักอัน มิอาจทะลวงขอบเขตต่อไปได้อีก
โลกหล้ามิเป็นไปตามคะนึงคิด เขาต้องเตรียมตัวไว้ทุกทาง
“ไปที่หอเลิศโอสถสิ บางทีอาจซื้อผลเต๋าวิญญาณเซียนได้”โครงกระดูกเอ่ยขึ้น
“หอเลิศโอสถ?”
ใบหน้าของเจียงผิงอันเผยเค้าสงสัย เขาเพิ่งมาถึงภพเซียนได้ไม่นาน ซ ้ายังใช้เวลามุ่งฝึกฝน จึงไม่รู้อะไรหลายอย่างในภพเซียน
“นี่เป็นขุมกำลังอันลือนามยิ่งในภพเซียน มีโอสถครบครันและมากมายที่สุดใน
