ภพเซียน และยังมีผลวิญญาณและวัตถุดิบโอสถบางอย่างขายด้วย หอเลิศโอสถกระจายอยู่ทั่วทุกแห่ง ในเมืองใกล้เคียงสำนักเซียนอวี่หวงก็น่าจะมีสักสาขา” โครงกระดูกอธิบาย
เจียงผิงอันเงียบไปครู่หนึ่ง จึงปริปาก “ผู้อาวุโสคืนความทรงจำแล้วสินะ”
หากอีกฝ่ายยังไม่ฟื้นความทรงจำ จะจำเรื่องนี้ขึ้นมาได้อย่างไร?
โครงกระดูกในโลงแก้วผลึกก็เงียบไปครู่หนึ่ง จึงกล่าวว่า “เจ้าฉลาดมากนะ แต่น่าเสียดาย หากไม่เห็นชะตารันทดของอาจารย์แต่ละนามของเจ้า ข้าก็คงอยากรับเจ้าเป็นศิษย์”
มันฟื้นความทรงจำบางส่วนแล้วจริง ๆ ซึ่งก็คือยามดูดซับปราณจากสระเซียนเทียนหลานไป
“เช่นนั้น ไฉนผู้อาวุโสจึงมิกลับบ้านหรือ?” เจียงผิงอันถาม
“บ้าน… ไม่เหลือแล้ว ไม่มีให้กลับแล้ว”
เสียงของโครงกระดูกเศร้าหมองอับจน กว่าจะรู้ตัวว่ามันไร้บ้านก็ยามคืนความทรงจำนี้เอง
ญาติมิตรและคนรักล้วนถูกสังหารในสงคราม แดนเหย้าพินาศสูญสิ้น
อารมณ์จากโครงกระดูกกระทบถึงกฎเต๋าเซียนใกล้เคียงกระเทือนถึงตัวเจียงผิงอันจนพลอยเศร้าหมองไปด้วย
เจียงผิงอันไม่ถามอะไรอีก อีกฝ่ายยามนี้ผิดหวังยิ่งนัก หากเขายังพูดอีก ก็อาจถูกตบตีได้ง่าย ๆ
“หอเลิศโอสถ…”
เจียงผิงอันจำนามนี้ไว้ เมื่อกลับถึงสำนักเซียนอวี่หวง เขาจะไปหาร้านโอสถนี้
เขาได้ศาสตราเซียนจากเจ้าเฒ่าถานกว่างโซ่วมาสองชิ้น หากในหอเลิศโอสถมีผลเต๋าวิญญาณเซียน เขาก็คงซื้อได้
ขณะเดียวกัน บนนาวาเซียนของสำนักเซียนเทียนหลานมีเสียงก่นด่าดังระงม
“สา
