รเลวไป๋ฟานนั่นหลอกเชิดเงินเหลาจื่อไปห้าพันผลึกเซียนเขาหนีไปยามนี้ คงไม่กลับมาแล้ว”
“อะไรนะ เขาก็ยืมผลึกเซียนจากเจ้าหรือ? ข้าก็ให้เขายืมไปห้าพันผลึกเซียนเหมือนกัน!”
“บัดซบ ข้าก็ด้วย!”
ศิษย์สำนักเซียนเทียนหลานทั้งหลายก่นด่าอย่างเดือดดาล ก่อนหน้านี้ เพื่อผูกมิตรกับ ‘ไป๋ฟาน’ ยามอีกฝ่ายมายืมเงิน แม้พวกเขาจะไม่อยากให้ยืมแต่ก็ยังยอมควักให้ ใครจะรู้ว่าอีกฝ่ายจะหนี!
สารเลวสมควรตายนี่!
ผู้เสียหายรายใหญ่ที่สุดก็คือผู้อาวุโสใหญ่ถานกว่างโซ่ว
เขาถูกหลอกชิงยอดสมบัติอันสร้างจากปีกเทพยดาไปหนึ่งชิ้นศาสตราเซียนมิติหนึ่งชิ้น มีดเซียนหนึ่งชิ้น ผลึกเซียนและกฎเขตแดนจำนวนมาก อ้อ จริงด้วย เพื่อที่จะให้ศิษย์ผู้นั้นเข้าไปในสระเซียนเทียนหลาน เขาก็จ่ายศาสตราเซียนไปอีกชิ้น
ศาสตราเซียนที่เสียไปล้วนเป็นเรื่องเล็ก แต่เรื่องใหญ่คือภาพลักษณ์ที่เขาถานกว่างโซ่ววาดให้ตนเองเสมอมาพังยับไม่เหลือดี
“ไป๋ฟาน ไอ้เด็กเวร ฝากไว้ก่อนเถอะ!”
ถานกว่างโซ่วเกือบลืมแล้วว่าเขามิได้แค้นใครสักคนมากเพียงนี้มานานเพียงไรแล้ว
เขาจดจำแค้นนี้ไว้ สักวันหนึ่งเขาจะจับเจ้าสารเลวน้อยนี่มาทอดใน ‘น ้ามันอีกาทอง’ กลืนกินให้หมดในคำเดียว!
ตลอดหนึ่งเดือนจากนั้น ตัวตนทั้งหลายในแดนจันทร์มายาล้วนสัมผัสได้ถึงจิตสัมผัสอันน่าสะพรึงกลัวสายหนึ่งกวาดไปบนตัวพวกเขาทุกวัน และมักรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลบ่อยครั้ง
ผู้ฝึกตนมากมายกลัวเสียจนมิกล้าฝึกฝน กระทั่งเซียนมนุษย์ยั
