งครั่นคร้าม
ทว่า เมื่อกาลผ่านไป จิตสัมผัสสายนี้ก็ค่อย ๆ จางตัว ผู้ฝึกตนในแดนจันทร์มายาจึงหายใจได้คล่องคอมากขึ้น
นาวาเซียนของสำนักเซียนอวี่หวงกลับสู่สำนึก เจียงผิงอันเดินออกจากนาวาเซียนมาหาเหมียวเสีย “ศิษย์พี่หญิง รู้จักหอเลิศโอสถหรือไม่?”
เขาจะไปสืบหาผลเต๋าวิญญาณเซียนที่หอเลิศโอสถ
“เจ้าก็จะไปหอเลิศโอสถเหมือนกันหรือ? ไปด้วยกันเลยสิ มันอยู่ในเมืองเซียนใต้สำนักเรานี่แหละ”
เหมียวเสียฉีกยิ้มกว้าง กอดแขนเจียงผิงอัน แขนของเจียงผิงอันจมสู่ร่องเหวไปทันที
เจียงผิงอันพยายามชักแขนกลับแต่ไม่สำเร็จ ศิษย์พี่หญิงผู้นี้เป็นผู้ฝึกตนชั้นเลิศในระดับเขตแดน กินผลรากเซียนไปแล้ว ขาดเพียงก้าวเดียวก็จะบรรลุเซียน พละกำลังของนางย่อมมากกว่าเขา
“ศิษย์พี่หญิง ผู้คนเห็นเช่นนี้จะมิงามเอานะ ภาพลักษณ์ของศิษย์พี่หญิงจะเสียหายได้”
“ฮ่า ๆ ภาพลักษณ์? ภาพลักษณ์แม่ไม่เหลือนานแล้วย่ะ”
ขณะที่เหมียวเสียมอมเมาตนเองด้วยสุรา ภาพลักษณ์ของนางก็มลายสิ้น
เจียงผิงอันถอนใจอย่างอับจน หยุดการขัดขืน “ศิษย์พี่หญิงไปหอเลิศโอสถทำไมหรือ?”
เมื่อกล่าวถึงเรื่องนี้ คู่เนตรกลมโตของเหมียวเสียก็ปรากฏประกายจนใจวาบขึ้น “สืบหาว่ามีโอสถใดฟื้นสภาพรากฐานพ่อข้าได้บ้างน่ะสิ”
เพราะเหมียวจิ่งถูกยอดฝีมือผู้นั้นระเบิดร่างสองครั้งติด รากฐานของเขาจึงเสียหาย และเหมียวเสียผู้เป็นบุตรีมิอยากให้บิดานางสิ้นพลัง
เจียงผิงอันอ้าปากพะงาบเหมือนจะพูดอะไร แต่สุดท้ายก็ปิดปา
