าชากเป็นเสี่ยง ๆ
เหมียวจิ่งแย้มยิ้มอย่างอ่อนแรง “เรื่องเล็กน้อยน่า แค่รากฐานพินาศ ถึงอย่างไรพรสวรรค์ของข้าก็ยังอยู่ ข้าไม่ต้องฝึกฝนแล้วทรัพยากรทั้งหมดในภายหน้าจะเป็นของเจ้า”
“ข้าไม่อยากได้ทรัพยากรอะไรทั้งนั้น ข้าอยากให้พ่อข้าหายดีต่างหากเล่า!” เหมียวเสียร ่าไห้โวยวาย
“โตป่านนี้ยังร ่าไห้ บิดาผู้นี้มิได้ตายเสียหน่อย หากสงสารพ่อจริงๆ ก็รีบ ๆ มีหลานให้พ่อสักคนได้แล้ว ข้าว่าง ๆ จะได้อยู่เล่นกับหลานแค่ก ๆ”
เหมียวจิ่งพยายามคงรอยยิ้มบนใบหน้า
ผู้อาวุโสจากสำนักเซียนอวี่หวงทั้งหลายสุดเศร้าหมองจนใจ
เหมียวจิ่งเป็นตัวตนที่มีโอกาสบรรลุเป็นเซียนสวรรค์สูงที่สุดในสำนักเซียนอวี่หวง แต่ยามนี้พินาศเสียแล้ว
เจียงผิงอันจ้องตามทิศที่เซียนผู้นั้นจรจากด้วยสองมือกำแน่น
นับแต่มาถึงภพเซียน นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเกลียดแค้นใครสักคนมากเพียงนี้ กระทั่งกับชิวซื่อผิง เขายังไม่โกรธเท่านี้เลย
ชิวซื่อผิงหมายหัวเขา แต่เจ้านี่ทำร้ายบุคคลที่ดีกับเขาอยู่เมื่อครู่
มิเพียงเท่านั้น เจ้านี่ยังถอนต้นผลเต๋าวิญญาณเซียนไปด้วย
ไม่ว่าเขาจะโกรธแค่ไหน เจียงผิงอันก็ทำได้เพียงฝังความแค้นนี้ไว้ในใจ
สุดท้ายแล้ว ความแข็งแกร่งของเขาก็ยังไม่สูงพอ อีกฝ่ายแค่คิดก็ลบเขาหายจากโลกหล้าได้
เจียงผิงอันสูดหายใจลึก ๆ สะกดอารมณ์สารพัดไว้ในใจ
“ผิงอัน ไป๋ฟาน มากับข้าหน่อย แค่ก ๆ” ทันใดนั้น เหมียวจิ่งก็พูดกับเจียงผิงอัน
“ขอรับอาจารย์”
ในนามแล้ว เหมียวจิ่ง
