ขุมก ำลังหลักอีกสี่แห่งกระวนกระวำยกันเล็กน้อย
ยังมีผลไม้อีกห้ำผล หำกมิได้เลยสักผลคงมิพ้นขำยหน้ำในแดนจันทร์มำยำ กระทบต่อชื่อเสียงส ำนักยิ่ง
มันกระทั่งมีผลต่อกำรรับศิษย์ในภำยหน้ำ
“เซียวเฟิง โหยวอวิ๋น หวังหยำง เหมียวเสีย… พวกเจ้ำมำนี่หน่อยกำรประลองนี้กินเวลำนำน ไปห้องฝึกฝนกัน แล้วเรำผู้อำวุโสจะชี้แนะพวกเจ้ำ”
เหล่ำผู้อำวุโสจำกส ำนักเซียนอวี่หวงเรียกตัวสำมอันดับแรกของแต่ละขอบเขตไปยังห้องฝึกฝนในนำวำเซียนเพื่อชี้แนะสอนสั่ง
กล่ำวกันว่ำ ‘ลับหอกระหว่ำงศึก ถึงมิเงำงำมก็ยังคมขึ้น*[1]’ กำรปราชันนี้จะใช้เวลำเนิ่นนำน อำจสำมำรถกระเตื้องพัฒนำควำมแข็งแกร่งของอัจฉริยะเหล่ำนี้ได้บ้ำง
ส่วนผู้ฝึกตนระดับล่ำง ๆ นั้นถูกจัดควำมส ำคัญไว้ต ่ำสุด ไม่จ ำเป็นต้องเจำะจงฝึกฝนอะไรเป็นพิเศษ
ส ำนักเซียนอื่น ๆ ก็ท ำแบบเดียวกัน พวกเขำล้วนฝึกฝนบุคคลแถวหน้ำของตน ไม่ว่ำอย่ำงไรก็ต้องได้ผลเต๋ำวิญญำณเซียนมำสักผล นี่คือศึกแห่งศักดิ์ศรี
บนนำวำศึกของส ำนักเซียนอวี่หวง ผู้ฝึกตนอันดับต ่ำคนหนึ่งร ำพึง “เรำนี่หมดหวังแล้วแท้เทียว มำดินแดนลับกันทั้งทีมิได้ง่ำยออกส ำรวจที่ทำงสักหน่อย บำงทีเรำอำจได้โอกำสเล็กน้อยก็เป็นได้นะ”
คนข้ำงตัวเขำเห็นด้วย “ออกส ำรวจดินแดนลับกันดีกว่ำ ข้ำได้ยินว่ำครั้งก่อนมีใครบำงคนในส ำนักเรำได้โลงแก้วผลึกไปใบหนึ่งจำกค ำร ่ำลือเห็นว่ำมันแผ่ปรำณเซียนทรงพลัง น่ำจะเป็นศำสตรำเซียนสักชิ้น”
“น่ำเสียดำยที่ศิษย์คนนั้นถู
