กพวกสำรเลวจำกส ำนักเซียนเทียนหลำนไล่ล่ำสังหำรไป ศำสตรำเซียนนั่นเลยหำยไปด้วย”
เรื่องของโลงแก้วผลึกนี้สร้ำงเสียงฮือฮำในแดนจันทร์มำยำไม่น้อยยำมมันปรำกฏ แต่เมื่อกำลผ่ำนไป ก็ไม่มีใครพูดถึงมันอีก
“ศิษย์น้องเจียง อยำกไปส ำรวจดินแดนลับด้วยกันหรือไม่?” ผู้ฝึกตนคนหนึ่งมำชวนเจียงผิงอันอย่ำงเป็นกันเอง
เจียงผิงอันตอบกลับอย่ำงสุภำพ “ขอบคุณในน ้ำใจ แต่ข้ำยังต้องเข้ำร่วมกำรแข่งขัน จึงไปมิได้ขอรับ”
“ศิษย์น้องยังคิดเข้ำร่วมกำรแข่งขันอยู่หรือ?”
เหล่ำผู้ฝึกตนรำยล้อมมองเจียงผิงอันอย่ำงประหลำดใจยิ่ง
ผู้ฝึกตนอันดับต ่ำเหล่ำนี้หมดโอกำสปราชันชิงอันดับหนึ่ง ขึ้นประลองไปก็เสียเวลำเปล่ำ ไร้ซึ่งประโยชน์ใด ๆ
ผู้ฝึกตนคนหนึ่งใกล้ ๆ กันเอ่ยปำก “ศิษย์น้องเจียงอำจจะอยำกไปเรียนรู้จำกภำพฉำย เปิดมุมมองแสวงควำมรู้ให้กว้ำงไกลก็เป็นได้”
ไม่มีใครคิดว่ำเจียงผิงอันคิดชิงอันดับหนึ่ง แต่บำงทีเขำอำจแค่อยำกประจักษ์ฤทธิ์ต่อสู้ของอัจฉริยะสูงสุดเหล่ำนั้น
“เช่นนั้น ศิษย์น้องเจียง เรำไปก่อนนะ”
ผู้ฝึกคนตนอื่น ๆ ออกส ำรวจดินแดนลับด้วยกัน
ภำยใต้จันทรำคู่อันสุกสว่ำง เจียงผิงอันยืนบนนำวำศึก ชมกำรต่อสู้ต่อไป ขณะเดียวกันก็ต่อสู้กับอัจฉริยะของห้ำส ำนักเซียนใหญ่และภำพฉำยจำกรำชวงศ์เซียนจันทร์มำยำในมโนส ำนึก
วรยุทธ์เซียนเฉิดฉันเจิดจรัสบนขั้นบันไดกว้ำงขวำง ร่ำงเทวะเลิศล ้ำสำรพันแผลงฤทธิ์สำดซัด เสียงจำกกำรกระทบศำสตรำกระหึ่มเยี่ยงบทล ำน ำ ขับขำนเร
