หลังการต่อสู้จบลงเซกันก็ทิ้งหมู่บ้านไว้เบื้องหลังโดยไม่มีแม้แต่คำร่ำลา เขากลัวว่าหากอยู่ที่ใดที่หนึ่งนานเกินไปก็อาจจะมีใครรู้ตัวจริงของเขาได้ เซกันไม่รู้ว่าโซนาตาได้ออกมาก่อนและมาดักรอโดยมีทั้งกองไฟและปลาที่กำลังถูกย่าง
“เซกัน เอเทเซีย” โซนาตาเรียกชื่อ มันทำให้เซกันเกือบสะอึกเพราะความตกใจ
“คุณรู้…”
“แต่ก็แค่จากเรื่องเล่า นั่งตรงนั้นสิ” โซนาตาชี้ไปทางหินอีกก้อน
เซกันนั่งลงอย่างระมัดระวัง เขาไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะมาไม้ไหน แต่ที่มั่นใจคือชายตรงหน้าไม่ปล่อยจิตสังหารออกมา อย่างน้อยที่สุดเขาก็คงไม่โจมตีในตอนนี้แน่
“โซนาตา ดิอาลโน” เขาแนะนำตัวเองเป็นครั้งแรกพร้อมกับส่งไม้ที่เสียบปลาย่างให้เซกัน
“คุณไม่ใช่พวกเฟทใช่ไหม”
“ไม่ใช่แน่นอน” โซนาตาหัวเราะ “กินก่อนเถอะ ไม่มียาพิษหรอกน่า”
โซนาตาไม่ได้เล่าเรื่องของตัวเองอย่างละเอียด เขายังคงยืนกรานว่าตนเองเป็นนักเดินทางที่มาจากดินแดนไกลโพ้น และเคยรับฟังเรื่องของเซกันมาไม่น้อย
“เรื่องเล่าก็เป็นแค่เรื่องเล่า เราไม่ควรตัดสินใครเพียงเพราะคนอื่นบอกว่าเขาดีหรือเลวใช่ไหมล่ะ”
“คุณไม่เหมือนคนแถวนี้จริง ๆ ด้วย”
