เจียงผิงอันจ้องมองก้อนวัตถุสีดำแดงตรงหน้าด้วยสีหน้าสุดพรั่นพรึง
พลังในก้อนวัตถุนี้ดูไม่มากมายอะไรอย่างเห็นได้ชัด กฎเกณฑ์ก็ดูมิได้ล ้าลึกนัก แต่หากพินิจดี ๆ ก็จะพบว่าสิ่งนี้ประหลาดยิ่ง
เจียงผิงอันรู้สึกว่าสิ่งนี้ไม่มีทางธรรมดา มันน่าจะเป็นสมบัติระดับสูงยิ่งบางอย่าง เกินกว่าระดับที่เขาสามารถมองทะลุได้
“นี่มันคืออะไรกันแน่นะ?”
เจียงผิงอันงุนงงยิ่งนัก เขาใช้ปราณเซียนชำระก้อนวัตถุนี้ให้สะอาด พร้อมลองกลืนดูว่าจะย่อยได้หรือไม่
“ทำเช่นนี้ไม่มีประโยชน์หรอก”
เสียงจากโครงกระดูกในโลงแก้วผลึกดังขึ้นในหูเขา
เจียงผิงอันหัวใจสะท้าน
“ผู้อาวุโสโครงกระดูก สิ่งนี้คืออะไรหรือขอรับ?”
“รากฐาน” โครงกระดูกตอบเนิบ ๆ
“รากฐาน!”
หัวใจเจียงผิงอันเต้นกระตุก อะไรก็ตามที่ขึ้นด้วยคำว่ารากฐานหรือแก่นพลังต้องเป็นของดีแน่ ๆ
ก่อนหน้านี้ เขาได้แก่นพลังต้นโลกามาเพียงเสี้ยวจ้อย แต่ก็พัฒนาพรสวรรค์กลืนกินได้มหาศาล
“ผู้อาวุโสโครงกระดูก สิ่งนี้คือรากฐานของอะไรหรือขอรับ? ดีเหมือนแก่นพลังต้นโลกาเสี้ยวนั้นหรือไม่?” เจียงผิงอันถามอย่างนอบน้อม
“ต้นกล้าน้อยที่ยังโตได้ไม่เท่าไหร่นั่นควรค่าให้เรียกต้นโลกาแล้วหรือ? ปล่อยต้นไม้นั่นโตต่อไปอีกสักสิบล้านปีก็ยังเทียบรากฐาน
ในมือเจ้ามิได้เลย โลกใบน้อยที่เจ้าเข้าไปก่อนหน้านี้เป็นหนึ่งซากตัวตนที่ตายไป และนี่คือรากฐานของมัน”
“รากฐานเทพโบราณ!!”
ขณะนี้ กระทั่งเจียงผิงอันผู้เยือกเย็นยิ่งยังมิอาจค
