วบคุมอารมณ์ตนเองได้
เขาในยามนี้รู้สึกราวก้อนวัตถุเล็กจ้อยในมือเขาหนักหนาดุจดวงดาว เขานำก้อนวัตถุขนาดจ้อยนี้เข้าโลกใบน้อยของตนไปทันทีด้วยหัวใจเต้นระรัวบ้าคลั่ง
เทพโบราณ ตัวตนน่าสะพรึงกลัวอันดูดกลืนพลังทั้งหมดของโลกทั้งใบ รากฐานของตัวตนเช่นนี้ยากจะคาดเดาถึงระดับความล ้าค่า
เจียงผิงอันรู้สึกราวฝันไป เจ้าเฒ่าชิวซื่อผิงถึงกับให้สมบัติล ้าค่าเพียงนี้กับเขา!
ไม่รู้หลังจากทราบเรื่องนี้ ชิวซื่อผิงจะตบหน้าตัวเองไปตลอดการฝึกฝนหรือเปล่า
สิ่งนี้ทำให้เจียงผิงอันรู้สึกผิดเล็กน้อยที่ฆ่าหลานของอีกฝ่ายไป
แน่นอน ความรู้สึกผิดนี้คงอยู่เพียงประเดี๋ยวก็เสื่อมสลาย แทนที่ด้วยความตื่นเต้นไร้จุดจบ
“ผู้อาวุโส จะย่อยรากฐานนี้เช่นไรหรือขอรับ?”
เสี้ยวแก่นพลังต้นโลกาก่อนหน้านี้ ขนาดมีถานกว่างโซ่วช่วยเหลือยังใช้เวลาหลายเดือนกว่าจะย่อยเสร็จ รากฐานสมบูรณ์เช่นนี้ยิ่งย่อยยากกว่าเป็นไหน ๆ แน่แท้
แอ๊ด~
โลงแก้วผลึกถูกผลักเปิด หัตถ์โครงกระดูกข้างหนึ่งยื่นออกมาโบกหนึ่งครั้ง แล้วรากฐานเทพโบราณในมือเจียงผิงอันก็ลอยไปหา
“ในขอบเขตของเจ้า ย่อยสิ่งนี้มิได้หรอก ต่อให้บรรลุขอบเขตเซียนมนุษย์ ก็ยังยากจะย่อยมันหากไม่ใช้เวลาเป็นหมื่น ๆ ปี”
“ผู้อาวุโส นี่คือ…”
รากฐานเทพโบราณถูกฉวยไป เจียงผิงอันก็กระวนกระวายใจทันที
“ของไร้พลังเช่นนี้ไม่มีประโยชน์กับข้าหรอก”
โครงกระดูกกล่าวเสียงแหบ แล้วเจียงผิงอันก็ได้ยินเสียงเปรี้ยงรากฐานเทพโบราณถูกขยี
