ซ่วติดป้าย ‘คนมีคุณธรรมยิ่งใหญ่’ ให้ตนเองอย่างไร้ยางอาย
เขาคิดถึงสำนักเซียนเทียนหลานตรงไหน แค่ฝึกฝนอวตารของตัวเองแท้ ๆ
“เสี่ยวฟาน เข้าไปก็ตั้งใจฝึกฝนล่ะ รออีกครึ่งปี ก็เข้าดินแดนลับไปสยบศิษย์จากสี่สำนักเซียนใหญ่ซะ”
ก่อนหน้านี้เขามิได้สนใจอะไรไป๋ฟานมากนัก แต่ไป๋ฟานยังคว้าอันดับเก้ามาได้ หากให้เขาเข้าไปฝึกในสระเซียนครึ่งปี ต้องแข็งแกร่งกว่านี้ได้แน่นอน
“ขอบคุณอาจารย์ ข้าจะตั้งหน้าตั้งตาเติบโต ไม่ทำให้การอุทิศตนของอาจารย์ต้องเสียเปล่าขอรับ”
เจียงผิงอันกุมกำปั้นคารวะ
โอกาสนี้ต้องแลกมาด้วยศาสตราเซียนหนึ่งชิ้น หากเขาไม่พัฒนา ก็คงทำร้ายจิตใจเจ้าเฒ่านี่มากเกินไป
ไม่รู้เจ้าเฒ่านี่จะทำสีหน้าอย่างไรในวันเฉลยสรรพสิ่ง จู่ ๆ เขาก็อยากเห็นขึ้นมาเสียแล้ว
ผู้อาวุโสซึ่งรับหน้าที่ดูแลสระเซียนส่งป้ายสีเขียวสลักตัวเลขให้เจียงผิงอัน
สิบห้า
“ทุกคนล้วนมีสระแยกกัน นี่คือหมายเลขสระที่เจ้าจะได้เข้าไป” ผู้อาวุโสอธิบาย
“ขอบคุณผู้อาวุโส”
“ไว้พบกันขอรับอาจารย์”
หลังเจียงผิงอันคารวะขอตัวลา เขาก็ผ่านค่ายกลเข้าไปในสระเซียน
ทันทีที่เข้ามาได้ อำนาจลึกลับอันยิ่งใหญ่สายหนึ่งก็พุ่งปะทะหน้าเจียงผิงอันทราบทันทีว่านี่คือพลังระดับเซียน
ถัดจากกฎเขตแดนก็คือกฎมหาเต๋า
หากผู้ฝึกตนระดับเขตแดนมิอาจทะลวงขอบเขตบรรลุเซียนมนุษย์ และรอดชีวิตจากทัณฑ์สวรรค์ได้ก็จะกลายเป็นเซียน บรรลุมหาเต๋าได้ทั่วไป
แต่หากเหยียบย่างถึงขอบเขตเซียนมนุษย์ได้
