ทุกคราวไป
วูบ~
ภาพฉายวิหคเทพสีดำดุจหมึกผสานเข้ากับเคอเหมิ่ง ซี่เกล็ดบนตัวเคอเหมิ่งแปรเป็นขนนก ปีกคู่หนึ่งปรากฏเบื้องหลัง
นี่คือลักษณะพิเศษของขอบเขตของเคอเหมิ่ง เขาสามารถยืมพลังของสัตว์เทพได้
เพียงปีกโบกสะบัด เคอเหมิ่งก็หายไปจากที่ในพริบตา
พริบตาต่อมา เคอเหมิ่งก็เข้ามาหาเจียงผิงอันในเขตแดนกลืนกิน ออกหมัดใส่ศีรษะเจียงผิงอันแรงจนเสียงแหวกอากาศดังสนั่น
เคอเหมิ่งเป็นผู้ฝึกกายา การต่อสู้ปราชิดตัวคือจุดแข็งของเขา
และบังเอิญ การต่อสู้ปราชิดก็เป็นจุดแข็งของเจียงผิงอันเช่นกัน
นอกจากมีพรสวรรค์กลืนกิน อวตารกลืนสวรรค์นี้ก็มีรากเซียนอัสนีหยิน แม้จะมิได้ใช้อัสนีหยิน พลังป้องกันของเขาก็ยังแข็งแกร่ง
เจียงผิงอันมิได้หลบ ออกหมัดเข้ารับทันที
เปรี้ยง!
ทั้งสองปะทะกัน พลังมหาศาลระเบิดออกมาโดยพลัน กระแสปราณชัดเจนจนตาเนื้อก็มองเห็นแผ่สู่ทั่วทิศโดยมีทั้งสองเป็นศูนย์กลาง
เคอเหมิ่งผสานกับภาพฉายมังกรเทพทันที กล้ามเนื้อของเขาปูดโปน ขนนกกลายเป็นเกล็ดทอง พละกำลังทวีตัว ฟาดเจียงผิงอันกระเด็นไปในหมัดเดียว
เคอเหมิ่งเหวี่ยงหมัดอย่างบ้าคลั่ง แต่ละหมัดคลับคล้ายจะบิดเวหาร่ายระบำ แผลงฤทธิ์ทำลายล้างชวนสะพรึง
เจียงผิงอันมิอาจใช้หมัดทำลายล้างกับพลังอื่น ๆ ได้ พละกำลังของเขาด้อยกว่าอีกฝ่ายอย่างเห็นได้ชัด จึงต้องถอยร่นไปครั้งแล้วครั้งเล่า
หมัดของเขาเบี้ยวผิดรูป เนื้อฉีกขาดกระจายหล่น เผยกระดูกขาวโพลน
ใบหน้าของเหล่าผู้ชมราวจะพู
