ดว่า ‘กะแล้วเชียว’
“ไป๋ฟานสู้เคอเหมิ่งมิได้จริง ๆ ความต่างชั้นนั้นชัดเจน”
“อะไรล่ะ ไป๋ฟานก็แค่ขยะ ข้าก็เอาชนะไป๋ฟานได้”
“เมื่อครู่ข้าบอกว่าไป๋ฟานจะทนได้หนึ่งชั่วละเลียดชา ประเมินเขาสูงไปแท้ ๆ”
ผลงานของ ‘ไป๋ฟาน’ ทำให้ทุกคนไม่พอใจยิ่ง ต ่ากว่าคาดหมายโดยสิ้นเชิง พรสวรรค์เสียของเปล่าแท้ ๆ
หากเปลี่ยนเป็นคนอื่น ด้วยพรสวรรค์กลืนกินนี้ จะเป็นเลิศในขอบเขตเดียวกันได้แน่นอน
“เทียบข้ายังไม่ได้ ขยะเอ๊ย”
เจี่ยงซินอี๋กอดอก จงใจถ่ายทอดกระแสปราณหาเจียงผิงอัน
เมื่อเห็นเจียงผิงอันถอยหนีในสภาพสะบักสะบอม ขณะที่ปวงชนคิดว่าศึกจะจบอยู่แล้วนั้น เคอเหมิ่งพลันถอยหนีจากเจียงผิงอัน
ปวงชนต่างงุนงง เคอเหมิ่งถอยทำไม ไฉนมิจัดการ ‘ไป๋ฟาน’ เสียเดี๋ยวนี้?
ยังอยากทรมานเขาต่อไปอีกนิดหรือ?
“ศึกนี้ดูจะไม่จบเร็วเพียงนั้นนะ”
ผู้ฝึกตนผมขาวในชุดขาวผู้หนึ่งปรากฏตัวขึ้น เขาสวมหน้ากากทองปกปิดใบหน้า แต่จากรูปลักษณ์ก็ทราบได้ว่าเป็นบุรุษ
เมื่อเห็นคนผู้นี้ ปวงชนล้วนตกใจ
โอวหยางลั่วเสวี่ย!
บุคคลอันดับหนึ่งในขั้นต้นระดับเขตแดน!
ไร้ผู้ใดเคยเห็นใบหน้าของเขา ลึกลับเป็นอย่างยิ่ง ทราบเพียงว่าเขาเป็นบุตรเจ้าสำนัก พรสวรรค์ล ้าเลิศสุดขั้ว
เรื่องสำคัญคือ เขาอายุเพียงสิบหกปี
เมื่อครู่โอวหยางลั่วเสวี่ยว่าอะไรนะ? ศึกนี้จะไม่จบเร็วนัก? ทำไมกัน?
ด้วยพลังต่อสู้ห่วยแตกของไป๋ฟาน ผู้ฝึกตนลือนามผู้ใดก็กำจัดเขาได้ มิต้องพูดถึงอันดับเก้าอย่างเคอเหมิ่ง
ใน
