นลักษณ์สามสัตว์เทพ ต่อให้เป็นโอวหยางลั่วเสวี่ยซึ่งมีพลังต่อสู้อันดับหนึ่งในขอบเขตก็ยังเวียนเกล้า
ปวงชนล้วนลอบตกใจ เคอเหมิ่งทุ่มสุดตัวแล้วจริง ๆ ไป๋ฟานถึงกับกดดันเขาได้ถึงเพียงนี้
เคอเหมิ่งกระพือปีกคู่มหึมาเบื้องหลัง ซัดคลื่นวายุถาโถมความเร็วมิได้ลดทอนลงตามขนาดตัวเลย กระทั่งไวกว่าเมื่อครู่ด้วยซ ้าไป
หนึ่งหมัดอันใหญ่เกินขุนเขาเหวี่ยงลงใส่เจียงผิงอัน
เจียงผิงอันใช้จุลศาสตร์ไร้ลักษณ์เพิ่มขนาดตัวของเขาขึ้น
แต่นั่นก็มิได้ผล เมื่อหมัดของเคอเหมิ่งเหวี่ยงลง เจียงผิงอันก็กระเด็นถอย แขนของเขาบิดหัก
เห็นเช่นนี้ หัวใจอันจุกแขวนของเจี่ยงซินอี๋ก็คืนที่ แย้มยิ้มออกมาอีกครั้ง
เกือบคิดแล้วเชียวว่าไป๋ฟานจะประมือเคอเหมิ่งได้จริง ๆ ไป๋ฟานผู้นี้คิดว่าตัวเองเป็นใคร จะมาเป็นยอดฝีมือสูงสุดได้อย่างไร
“พี่เคอเหมิ่งหล่อมาก! ฆ่าเจ้าคนไม่รู้จักประมาณตนนี่เลย!”
เจี่ยงซินอี๋อายุมากกว่าเคอเหมิ่ง แต่ก็ยังเรียกเขาเป็นพี่
เคอเหมิ่งจู่โจมเข้ามาอีกครั้ง เตรียมจัดการเจียงผิงอันในอึดใจเดียวมิให้อีกฝ่ายสูบพลัง
ทันใดนั้น เจียงผิงอันยกมืออีกข้างขึ้น ดวงแสงสีขาวเรืองสว่างปรากฏขึ้นที่ฝ่ามือ ก่อนจะขยายขนาดเป็นหมื่นจั้งในพริบตา
เจียงผิงอันเหวี่ยงดวงแสงสีขาวนี้เข้าปะทะหมัดของเคอเหมิ่ง
ตู้ม!
เสียงปะทะดังสนั่นพร้อมแสงสว่างสาดจ้า อาคมมิติสั่นสะท้านรุนแรง
เคอเหมิ่งซึ่งพุ่งเข้ามาถูกฟาดกระเด็นกลับไปโดยทันที ขุนเขามากมายถูกขยี้เละราบคา
