ร่างซึ่งถูกถีบของเจียงผิงอันระเบิดแหลก
โชคยังดีที่ถานกว่างโซ่วมิได้ใช้อำนาจเซียน หาไม่แล้ว เจียงผิงอันคงตายไปยามนี้เลย
เจียงผิงอันเร่งปราณเซียนประกอบร่างใหม่ ก่อนจะกุมกำปั้นพูดอย่างนอบน้อม “อาจารย์ ข้าบรรลุเขตแดนกลืนกินแล้ว การดูดซับเลยมากไปสักหน่อย หวังว่าอาจารย์จะอภัยด้วย”
เมื่อรู้ว่าเขาบรรลุอำนาจเขตแดน โทสะบนใบหน้าถานกว่างโซ่วก็หดหายไปมาก
มิน่าเล่า ปราณเซียนจึงหายไปทีเดียวเยอะแยะ
“ใช้เวลายี่สิบกว่าปีกว่าจะบรรลุหนึ่งเขตแดน พรสวรรค์ก็งั้น ๆตั้งแต่วันนี้ไป ให้เจ้าออกไปหาทรัพยากรฝึกฝนเองเสีย”
การให้อีกฝ่ายหาทรัพยากรฝึกฝนเองช่วยลดการสิ้นเปลืองทรัพยากรได้มากนัก
เจียงผิงอันตอบกลับ “อาจารย์ ความแข็งแกร่งของศิษย์ยังต ่าต้อย โลกภายนอกอันตรายเกินไป ข้าไม่อยากไป หวังว่าอาจารย์จะให้ศิษย์ฝึกฝนกับอาจารย์ในโลกใบน้อยต่อไปขอรับ”
“ไม่ได้!”
ถานกว่างโซ่วไม่อยากให้เจ้านี่ฝึกฝนในตัวเขาตลอดเวลา มันให้ความรู้สึกราวกับว่าเขากำลังทำงานให้อีกฝ่าย
แม้ไม่ช้าก็เร็ว อีกฝ่ายจะเป็นอวตารของเขาอยู่ดี แต่ก็ยังรู้สึกตะขิดตะขวงนัก
“เช่นนั้นขอวอนอาจารย์ มอบอาวุธวิเศษกับโอสถช่วยชีวิตไว้ให้ศิษย์บ้างเถิด ศิษย์มิเคยเป็นที่ต้อนรับมาก่อน มีทรัพยากรอยู่ไม่มากหากมีอาวุธวิเศษ ก็จะสามารถปกป้องตนเองได้มากขึ้น”
เจียงผิงอันกล่าวอย่างเคร่งขรึม “หากเกิดอะไรขึ้นกับศิษย์ ก็ไม่มีทางเป็นอวตารให้อาจารย์ได้ขอรับ”
ถานกว่างโซ่วเงียบไปครู่หน
