ึ่ง ก่อนจะโยนกำไลเก็บของวงหนึ่งให้เจียงผิงอัน “ในนี้มีหมื่นผลึกเซียน โอสถเยียวยาบาดแผลหนึ่งขวดและยอดสมบัติคู่หนึ่งซึ่งทำจาก ‘ปีกเทพยดา’”
“ปีกเทพยดาคู่นี้ อาจารย์ได้มายามฆ่ายอดฝีมือจากสำนักเซียนอวี่หวงผู้หนึ่งในยามเยาว์ นำมันมาสร้างเป็นอาวุธวิเศษได้ชิ้นหนึ่งหลังจากสวมมัน ความเร็วจะเพิ่มสูงเกินใดเปรียบ ไม่มีผู้ใดใต้ระดับเซียนไล่ตามเจ้าทัน”
“ห้ามเสียปีกเทพยดาคู่นี้ไปเด็ดขาด ใช้มันเพียงยามคับขันเท่านั้น”
แม้ขอบเขตปัจจุบันของถานกว่างโซ่วจะสูงจนไม่ต้องการปีกเทพยดาแล้ว ยอดสมบัติชิ้นนี้ก็ยังมีค่าสูง
เปรียบเช่นผู้ฝึกตนที่มีรายได้ห้าพันผลึกเซียนต่อเดือน หากเสียไปร้อยผลึกเซียน พวกเขาก็ยังรู้สึกเดือดร้อนอยู่ดี
เฉกเช่นกัน แม้สมบัติชิ้นนี้จะมิได้สูงค่าสำหรับเซียนมนุษย์ แต่ก็ไม่อยากเสียมันไปเปล่า ๆ เช่นกัน
แม้ได้ยอดสมบัติไปหนึ่งชิ้น เจียงผิงอันก็ยังไม่พอใจ
“อาจารย์มีวรยุทธ์ระดับสูงใดหรือไม่ขอรับ ทักษะต่อสู้ของศิษย์ยังอ่อนด้อยนัก ยังต้องเรียนวรยุทธ์ระดับสูงเพื่อพัฒนาความสามารถต่อไป”
“ไสหัวไป!”
ถานกว่างโซ่วตวัดเท้าเตะเจียงผิงอัน “สำนักในยามนี้กำลังคัดเลือกอัจฉริยะไปดินแดนลับจันทร์มายา หากเจ้าทำอันดับได้ดี ๆ ก็มีรางวัลให้ อยากได้วรยุทธ์ก็ไปตะกายหาเอา!”
ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ศิษย์ผู้นี้ที่รับมาทำให้ถานกว่างโซ่วรู้สึกเหมือนถูกอีกฝ่ายใช้งานอยู่เสมอ
หลังจากเจียงผิงอันเดินออกจากตำหนักของถานกว่างโซ่วดว
