ว่าอยากกลับบ้าน แต่กลับไม่รู้ว่าบ้านตนอยู่ที่ใด และต้องการ‘ผลเต๋าวิญญาณเซียน’ ในการฟื้นฟูตนเอง
เจียงผิงอันอยากรีบ ๆ ส่งโครงกระดูกนี้ไปพ้น ๆ โดยเร็วที่สุด
“เรียนศิษย์พี่ไป๋ ในดินแดนลับจันทร์มายามีต้น ‘ผลเต๋าวิญญาณเซียน’ อยู่ต้นหนึ่ง ผลของมันกำลังจะสุกงอม ห้าสำนักเซียนใหญ่ในแดนจันทร์มายาล้วนอยากได้มัน”
“ทว่าผลจากการต่อสู้ระหว่างเซียนหนักหนาเกินไป มิอาจบอกผลแพ้ชนะได้เลย ดังนั้นยามเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้น ปกติจึงเป็นเหล่าศิษย์ที่จะปราชันสู้แก้ปัญหา”
“แผนเดิมของห้าสำนักเซียนใหญ่คือจะให้ผู้ฝึกตนจากขอบเขตต่าง ๆ สู้กัน แต่ข้าหารู้ไม่ว่าสู้กันอย่างไร แต่ต้องเป็นศิษย์สู้กันแน่ ๆขอรับ”
“สำนักเราก็กำลังคัดเลือกอัจฉริยะ…”
“เรื่องพวกนี้มิต้องแล้ว” เจียงผิงอันพลันตัดบท “ข้าอยากถามเรื่องรางวัลต่างหาก”
ผู้ฝึกตนร่างผอมสูงอีกคนตอบ “ยามนี้สำนักกำลังคัดเลือกอัจฉริยะในหมู่ศิษย์ ปกติแล้วการคัดเลือกเช่นนี้จะมีรางวัลให้ด้วยขอรับ”
“ขอเพียงติดสิบอันดับแรกของขอบเขตในสำนัก ก็เลือกวรยุทธ์หรืออาวุธวิเศษเป็นรางวัลได้อย่างหนึ่ง”
“หากได้อันดับหนึ่งในศึกปิดฉากผลเต๋าวิญญาณเซียน ช่วยให้สำนักได้ชัย ได้ยินว่าจะได้ผลเต๋าวิญญาณเซียนผลหนึ่งด้วยขอรับ”
“ด้วยความแข็งแกร่งล ้าเลิศของศิษย์พี่ไป๋ อันดับหนึ่งไม่ไปไหนเสีย โลกหล้าต้องสะท้านสะเทือน ได้ผลเต๋าวิญญาณเซียนมาแน่ ๆขอรับ!”
ประโยคสุดท้ายนั้นประจบกันล้วน ๆ
ไป๋ฟานผู้นี้ฝึกฝนกันม
