รื่องบังเอิญ
ยำมเผชิญยอดฝีมือระดับเซียนมนุษย์ อย่ำว่ำแต่เจียงผิงอันเลยกระทั่งอัจฉริยะพรสวรรค์ล ้ำเลิศเกินใครอย่ำงนำงยังมีโอกำสรอดไม่สูงนัก
ร่ำงของเหมียวเสียเริ่มสะท้ำน บุคคลใกล้เคียงกลัวนำงจะล้ม จึงรีบร้อนดันเก้ำอี้มำให้นำง
ตุบ!
เหมียวเสียทรุดตัวนั่งบนเก้ำอี้ สีหน้ำของนำงเหม่อลอย เล็บจิกฝ่ำมือทะลุ “ข้ำเองที่ท ำร้ำยเขำ เป็นข้ำเองที่ท ำร้ำยเขำ…”
หำกมิใช่เพรำะนำงพำเจียงผิงอันไปยังจุลภพเทพโบรำณ ชิวซื่อผิงก็คงไร้โอกำสลงมือ
นำงเองที่ฆ่ำเจียงผิงอัน ควำมรู้สึกผิดและชอกช ้ำอัดแน่นในหัวใจนำง ดวงตำของนำงค่อย ๆ แดงก ่ำ น ้ำตำรื้นนองคลอหน่วย
เหมียวจิ่งปลอบโยน “เรำในยำมนี้ก ำลังตรวจสอบชิวซื่อผิงอยู่อีกฝ่ำยบอกว่ำหลำนชำยเขำถูกฆ่ำ ออกตำมหำฆำตกรอยู่ แต่เขำไม่ได้บอกว่ำฆำตกรคือใคร และบอกว่ำหำฆำตกรไม่เจอ”
“หำกชิวซื่อผิงมิได้โกหก เจียงผิงอันก็อำจยังไม่ตำย…”
ท้ำยที่สุด เหมียวจิ่งก็พูดไม่ออกแล้ว
เซียนมนุษย์ไล่ล่ำผู้ฝึกตนขั้นต้นระดับเขตแดนผู้หนึ่ง จะหำไม่เจอได้อย่ำงไร
ชิวซื่อผิงน่ำจะบ่ำยเบี่ยงไม่ยอมรับว่ำตัวเองฆ่ำคนเสียมำกกว่ำ
สัจธรรมก็คือ เจียงผิงอันตำยไปแล้ว
“ข้ำเองที่ท ำร้ำยเขำ…”
หยำดน ้ำตำสองสำยไหลอำบใบหน้ำเหมียวเสีย
นำงก ำหมัดแน่น ใบหน้ำเปี่ยมควำมแค้นเคือง “ต้องทวงควำมยุติธรรมกับชิวซื่อผิงให้ได้!”
“จะไต่สวนก็ต้องมีหลักฐำน ไฉนเจ้ำจึงบอกว่ำตำเฒ่ำผู้นี้ฆ่ำเจียงผิงอันเล่ำ?”
ชิวซื่อผิงซึ่งเพิ่งถูกไต่สวนมำเ
