่ไม่ไว้หน้ำเล่ำ”
พูดจบ ถำนกว่ำงโซ่วก็เมินเจียงผิงอัน พำศิษย์หญิงสองคนไปอำบน ้ำในสระใกล้ ๆ นั้น
เจียงผิงอันเมินเสียงเบื้องหลัง เปิดแหวนเก็บของออกดู ภำยในมีกล่องห้ำใบ แต่ละใบล้วนถูกปิดผนึก
เขำน ำกล่องออกมำใบหนึ่ง ฉีกผนึกของมันออก กล่องทั้งใบถูกกลืนกินไปทันที แล้ว ‘เขตแดนควบแน่น’ ขนำดรำวก ำปั้นอันแผ่พลังกลืนกินชิ้นหนึ่งก็ปรำกฏขึ้น
‘เขตแดนควบแน่น’ นี้คือกฎเขตแดนอันสมบูรณ์
แม้จะมี ‘เขตแดนควบแน่น’ ถึงห้ำชิ้น แต่กำรบรรลุเขตแดนอันสมบูรณ์ก็มิใช่ง่ำย
เหมือนกับกำรอ่ำนหนังสือ มิใช่อ่ำนจบแล้วจะเข้ำใจทุกสิ่งที่อยำกเรียนได้
ผู้ฝึกตนทั่วไปคิดบรรลุกฎเกณฑ์ พวกเขำส่วนใหญ่ล้วนอำศัยกฎ ‘สิบเทียบหนึ่ง’ ท ำควำมเข้ำใจหนึ่งกฎเกณฑ์ได้จำกสิบกฎเกณฑ์สมบูรณ์
เห็นได้ชัดว่ำเจ้ำเฒ่ำนี่ไม่อยำกเปลืองเงิน แต่อยำกท ำกำรใหญ่
เจียงผิงอันนั่งขัดสมำธิบนพื้น โยนเขตแดนควบแน่นลงในหลุมด ำ เริ่มดูดซับพร้อมประจักษ์แจ้ง
หำกเป็นคนอื่น แค่กฎเกณฑ์ห้ำชิ้นคงยำกจะท ำควำมเข้ำใจเขตแดนอันสมบูรณ์
แต่เขำมีสิบแปดดำรำ อัตรำกำรประจักษ์แจ้งสูงเกินใคร
แต่ไม่ว่ำควำมเข้ำใจของเขำจะสูงล ้ำเพียงไร สิ่งที่เขำต้องท ำควำมเข้ำใจคือกฎเขตแดน ยังต้องใช้เวลำเนิ่นนำนนัก
เจียงผิงอันลืมวันเวลำ ตั้งอกตั้งใจท ำควำมเข้ำใจกฎเขตแดน
ขณะเขำก ำลังฝึกฝน เขำก็กลืนกินปรำณเซียนทั่วโลกใบน้อยในกำยถำนกว่ำงโซ่วไปด้วย
มิอำจทรำบว่ำเป็นโชคหรือเครำะห์
กำรถูกขังอยู่ที่นี่ เขำไร้กัง
