ตบหน้ำตัวเองไปหนึ่งฉำด
ได้สมบัติเช่นนี้มำในมือ แต่กลับให้มันกับผู้อื่นไปโดยไม่รู้ ใครบ้ำงรู้แล้วสบำยใจ?
ดังนั้น ชิวซื่อผิงจึงหวังว่ำเจียงผิงอันจะมีชีวิตรอดกลับมำพร้อมรำกฐำนเทพโบรำณ
แต่เจ้ำเจียงผิงอันนี่ก็ไม่รู้หำยหัวไปไหน เนิ่นนำนเพียงนี้ยังไม่กลับมำ
เจ้ำเด็กเจียงผิงอันนั่นไปไหนของเขำ?
เจียงผิงอันมิใช่หนีไปไหน แต่หนีมิได้ต่ำงหำก
โลกใบน้อยในกำยถำนกว่ำงโซ่ว
เจียงผิงอันใช้เวลำไปกับกำรตั้งหน้ำตั้งตำฝึกฝนพลำงคิดหำทำงหนี
เขำมีหกรำกเซียน จึงต้องขยันขันแข็งและใช้ทรัพยำกรมำกกว่ำผู้อื่นหกเท่ำ
เพื่อเพิ่มพลังต่อสู้สู่สูงสุด เขำจึงจะบรรลุหนึ่งเขตแดนให้ได้ก่อน
เขตแดนแห่งก ำลังสะดวกและเข้ำใจง่ำยที่สุด เพรำะผู้อำวุโสโจวซุ่นให้กระดูกเซียนกับเขำหนึ่งชิ้น มีพลังเต๋ำเซียนเสียหำยอยู่บนนั้น
ขอเพียงท ำควำมเข้ำใจมันได้อย่ำงถ่องแท้ ก็จะบรรลุเขตแดนเพิ่มควำมเป็นไปได้ในกำรหนีพ้น
รำวครึ่งปีให้หลัง เจียงผิงอันก็ได้พบถำนกว่ำงโซ่วอีกครั้ง
เจียงผิงอันและหุ่นเชิดอีกสิบกว่ำร่ำงลุกขึ้นคำรวะ
“คำรวะอำจำรย์”
“ไป๋ฟำนกับศิษย์หญิงสองคนนั้นอยู่ก่อน คนอื่น ๆ ออกไปหำทรัพยำกรกันเองเสีย”
ถำนกว่ำงโซ่วเปิดโลกใบน้อยในกำย โยนศิษย์คนอื่น ๆ ออกไป
ถำนกว่ำงโซ่วโยนแหวนเก็บของวงหนึ่งให้เจียงผิงอัน “มหำเต๋ำกลืนกินหำยำกยิ่งนัก ซื้อไม่ได้เลย”
“นี่คือเขตแดนควบแน่นกลืนกินห้ำชิ้น ท ำควำมเข้ำใจมันให้ดีหำกบรรลุเขตแดนสมบูรณ์มิได้ อย่ำโทษอำจำรย์ที
