โจวอี้อุ้มลูกชายที่กำลังหลับอยู่พลางพลิกเอกสารปึกหนาอ่านดูข้อมูล
เขารู้สึกว่าโชคชะตาช่างเป็นสิ่งมหัศจรรย์
บริษัทที่หวงเหวินเหวิน ลูกพี่ลูกน้องของเขาทำงานอยู่เป็นบริษัทในเครือของบริษัทธุรกิจเสื้อผ้าที่อู๋ซินเยว่บริหารอยู่ และลูกพี่ลูกน้องอีกคนอย่างหลินเสี่ยวเสียนก็ทำงานในบริษัทนี้เช่นกัน
มันมีข้อมูลระบุเอาไว้
หลินเสี่ยวเสียนเป็นผู้อำนวยการแผนกออกแบบ ขณะที่หวงเหวินเหวินเป็นนักออกแบบที่เพิ่งทำงานมาได้หนึ่งปี พวกเธอบังเอิญเป็นเจ้านายลูกน้องกัน
“คุณตาของผมได้มาที่นี่ไหมครับ?” โจวอี้ถาม
“มาค่ะ แวะมาสองชั่วโมงแล้วก็กลับไป บอกว่าจะไปเตรียมการบางอย่าง” อู๋ซินเยว่ตอบ
“อืม!” โจวอี้พยักหน้ารับ
“คุณจะไปเจอพวกเธอหรือเปล่า?” เธอถาม
“ไปสิครับ”
โจวอี้ไม่เพียงแต่จะต้องไปหาพวกเธอเท่านั้น แต่ยังต้องไปพบใครอีกคนด้วย
บ่ายสอง ณ ห้างสรรพสินค้าเพิร์ล
บริเวณแผนกเสื้อผ้าสตรีภายในร้านเสื้อผ้าหรูบนชั้นหก หวงชุนเหมยกำลังแนะนำเสื้อผ้าให้กับลูกค้า ทันใดนั้นก็เห็นใครบางคนเดินมา ครั้นหันไปมอง แววตาก็พลันเป็นประกายขึ้นมา
ผู้มาเยือนคือชายหนุ่มคนหนึ่ง
เขาหน้าตาหล่อเหลา รูปร่างดี อยู่ในเสื้อผ้าที่ออกแบบมาอย่างประณีต และสวมนาฬิกาแพงระยับ
‘เป็นคนมีฐานะนี่’
หวงชุนเหมยชอบลูกค้าแบบนี้ ชายหนุ่มที่มาคนเดียวมักมาซื้อเสื้อผ้าให้แฟนสาวหรือไม่ก็ผู้หลักผู้ใหญ่ในบ้าน จึงมักทุ่มเงินไม่อั้น
เธอถือโอกาสหยิบเสื้อผ้าให้ลูกค้าตรงหน้าเข้
