อย
แสงทองสำยหนึ่งปรำกฏเบื้องหน้ำเขำอย่ำงฉับพลัน ขวำงทำงของเขำไว้
นี่คืออวตำรปรำณของชิวซื่อผิง!
ชิวซื่อผิงตรวจสอบศิษย์นับหมื่น แต่ไม่พบปัญหำใด เหลือเพียงส่วนน้อยที่หลงเหลือตกส ำรวจ
บำงทีสำรเลวที่ฆ่ำหลำนเขำอำจหนีไปแล้วจริง ๆ เขำมิอำจคำดหวังอะไรได้มำก
ยำมเจียงผิงอันเห็นชิวซื่อผิงปรำกฏตัว เขำเกือบหลุดสบถหยำบคำย อีกนิดเดียวก็จะปลอดภัยแล้วแท้ ๆ เชียว
แต่เจ้ำนี่ก็ยังหำเขำเจอ
เจียงผิงอันเผยควำมตกใจท ำตัวไม่ถูก แล้วรีบกุมก ำปั้นคำรวะ“ผ-… ผู้อำวุโส!”
“ส่งป้ำยแสดงตนแล้วเปิดโลกใบน้อยของเจ้ำออกมำ”
ชิวซื่อผิงเอ่ยเสียงเย็น น ้ำเสียงไร้เค้ำอำรมณ์ใด
แม้ไม่มีหวังหำตัว ‘ปัวซือ’ พบ แต่ก็ยังต้องตรวจสอบอยู่ดี
“ผู้อำวุโสจะท ำกำรใดขอรับ! ส ำนักไม่อนุญำตให้ใช้ก ำลังข่มขู่ศิษย์นะขอรับ!”
เจียงผิงอันถอยกรูดอย่ำงเสียขวัญ
“ควำมอดทนตำเฒ่ำผู้นี้ถึงขีดจ ำกัดแล้ว อย่ำบังคับตำเฒ่ำผู้นี้ให้ลงมือเองนะ”
ร่ำงของชิวซื่อผิงแผ่ปรำณชวนสะพรึง แม้จะเป็นเพียงอวตำรปรำณ ก็ยังน่ำกลัวมำกอยู่ดี
“ก-… ก็ได้ขอรับ”
เจียงผิงอันยกมือขึ้น เปิดโลกใบน้อยในกำยอย่ำงไม่เต็มใจ
อวตำรในโลกใบน้อยเตรียมพร้อมอยู่แล้ว ปรำณเซียนทั่วกำยถูกส่งให้กับขวดกลืนสวรรค์ ทันทีที่เขำเปิดโลกใบน้อยขึ้น ก็กระตุ้นใช้งำนขวดกลืนสวรรค์ฉับพลัน
หำกตรงหน้ำเขำคือร่ำงจริงของชิวซื่อผิง ด้วยขอบเขตระดับเจียงผิงอัน ต่อให้ใช้ขวดกลืนสวรรค์เต็มก ำลังก็ไร้ประโยชน์
แต่อีกฝ่ำยเป็นเพีย
