หลำนเขำได้
“เจียงผิงอัน! ดูซิเจ้ำจะหนีไปไหนได้!”
อวตำรนับหมื่นของชิวซื่อผิงเหินตำมทิศทำงที่พบเจียงผิงอันไป
เขำพบร่องรอยของอีกฝ่ำยแล้ว และครั้งนี้จะไม่ยอมปล่อยอีกฝ่ำยหนีไปได้
ทว่ำ ทันทีที่ชิวซื่อผิงมำถึง ยอดฝีมือจำกฝั่งส ำนักเซียนเทียนหลำนใกล้เคียงสมรภูมิก็พบเขำ
“ระวังด้วย! เซียนมนุษย์จำกส ำนักเซียนอวี่หวงมำโน่นแล้ว!”
ยอดฝีมือจำกส ำนักเซียนเทียนหลำนกรูกันออกมำ เร่งค่ำยกลระดับเซียนกักตัวเขำไว้
สีหน้ำของชิวซื่อผิงแปรเปลี่ยน
หมดกัน เป็นเรื่องแล้ว
จับตัวเจียงผิงอันมิได้ยังไม่พอ เขำยังถูกยอดฝีมือจำกส ำนักเซียนเทียนหลำนกักตัวไว้อีก
เขำเป็นถึงเซียนมนุษย์ผู้หนึ่ง แต่กลับปล่อยผู้ฝึกตนขั้นต้นระดับขอบเขตหนีพ้นไปได้ต่อหน้ำต่อตำ
หำกเอำเรื่องนี้ไปพูด คงไม่เหลือหน้ำตำให้เชิดชู
“อ๊ำก!” ชิวซื่อผิงคับแค้นสุดแสน เขำแผดเสียงอย่ำงเดือดดำลกระแทกหมัดออกมำหนึ่งหน ระเบิดดำวดวงน้อยดวงหนึ่งซึ่งโคจรรอบซำกเทพโบรำณ
เห็นเช่นนี้ ยอดฝีมือจำกส ำนักเซียนเทียนหลำนก็ยิ่งข้องใจ ไอ้บ้ำนี่ท ำอะไรของเขำ? ยั่วยุกันอยู่หรือ?
“ไป!”
เหล่ำยอดฝีมือเปิดฉำกรุมโจมตีชิวซื่อผิง
เบื้องหลังสมรภูมิ ริมธำรทมิฬในอำณำเขตใต้อำณัติของส ำนักเซียนเทียนหลำน
ชำยรูปงำมผู้หนึ่งนั่งหน้ำเศร้ำอยู่ใต้ต้นไม้
“สำรเลวสมควรตำย คู่บ ำเพ็ญเจ้ำยั่วยวนข้ำเองแท้ ๆ ถึงกับต้องส่งข้ำมำตำยที่ทัพหน้ำเชียวหรือ?”
เรือนผมของชำยผู้นั้นดกด ำเป็นประกำย ใต้คิ้วเรียวเฉียงด
