บทที่ 821 กล้าดียังไงไปแข่งกับเขา
ภายในภาพลวงตา ความทรงจำที่ปิดผนึกเอาไว้ถูกปลดปล่อยออกมา
เขาเห็นภาพตระกูลโจวถูกกวาดล้าง
ความโหดเหี้ยมและบ้าคลั่งกัดกินหัวใจเขาราวกับอสรพิษร้าย ทำให้ความอยากแก้แค้นในใจยิ่งรุนแรงและหนักแน่น
หนิงอู๋เหินผู้นี้เป็นคนจากนิกายเร้นลับ
ทุกคนจากนิกายเร้นลับล้วนสมควรตาย
‘ตอนนี้ยังฆ่าไม่ได้’
‘เราต้องรอจนกว่าจะสบโอกาสฆ่าได้’
‘หนิงอู๋เหินคงจะเป็นยอดอัจฉริยะในหมู่ศิษย์นิกายเร้นลับรุ่นใหม่ ๆ หรือเปล่านะ?’
“เหอะ…”
โจวอี้นั่งลงขัดสมาธิลงอีกครั้งก่อนจะค่อย ๆ หลับตาลง
เวลาล่วงเลยไปมากกว่าครึ่งชั่วโมง ชายหญิงอีกสองคนก็มาถึงยอดเขา
“สวัสดี ผมหวงจื้อหยวนจากคณะกรรมการกำกับดูแลเถิงหลง”
“ฉันโมหลี่โฉว จากอเวจีโลหิต”
หญิงหนึ่งชายหนึ่งเอ่ยขึ้น
“หึ ๆ” หนิงอู๋เหินเพียงลืมตาขึ้นมองพวกเขาก่อนจะพุ่งตัวไปทางเขาลูกที่หก
“อมิตาพุทธ โยมทั้งสอง อาตมาขอล่วงหน้าไปรอทุกคนที่เชิงเขาลูกที่หกก่อนนะ” อู๋ซินกล่าวจบแล้วก็พนมมือและรีบตามหนิงอู๋เหินไป
โจวอี้ลุกขึ้นพลางยิ้งบาง ๆ และพูดว่า “ผมชื่อโจวอี้ มาจากสำนักโอสถครับ”
โมหลี่โฉวเหลือบมองชายหนุ่มและพยักหน้าด้วยท่าทีเฉยชา
ในขณะที่หวงจื้อหยวนกลับมีสีหน้าแปลกใจ เจ้าตัวปาดเหงื่อบนหน้าผากและประสานมือกล่าวว่า “คารวะคุณชายโจว”
คุณชายโจวหรือ?
ทำไมถึงได้เรียกอย่างนั้น?
โมหลี่โฉวที่ยืนอยู่ทำหน้าฉงนและตั้งท่าจะถาม ทันใดนั้นก็รีบหลับตาลงเมื่อสัมผัสได้ถึงบางอย
