หุบปากเน่า ๆ ของเจ้าไปเลยนะ! มิใช่อย่างที่เจ้าคิดสักนิด!” เหมียวเสียโมโหจนเหวี่ยงน ้าเต้าสุราใส่
“จ้า ๆ เข้าใจถ่องแท้เลย เกิดเป็นบุตรีก็เหนียมอายเป็นธรรมดาฮ่า ๆ ต้องเตรียมพร้อมอุ้มหลานแล้วสิ~”
เหมียวจิ่งเสสรวลจากจร
อกของเหมียวเสียกระเพื่อมหอบด้วยโทสะ นางอยากจะเปิดกะโหลกเจ้าเฒ่านี่เสียจริง
พอหันมามองเจียงผิงอัน เหมียวเสียก็ยิ่งหงุดหงิดโมโห เจ้าผู้ชายตัวเหม็นนี่ไม่กระดิกตัวสักนิดเลย
ไม่รู้ทำไม พอเห็นท่าทีเมินเฉยต่อเรื่องเสน่หาของเจียงผิงอัน นางก็ยิ่งอยากให้เจียงผิงอันมาสนใจนางมากขึ้น
“ตามข้าไปที่จุลภพเทพโบราณ ข้าจะพาเจ้าไปหาโอกาส เมื่อถึงเวลา เจอสมบัติชิ้นใหญ่ เราจะแบ่งส่วนเท่า ๆ กัน”
“ศิษย์พี่หญิง ข้าอยากตั้งใจบรรลุพลังเขตแดน ไม่มีเวลาทำสิ่งอื่นใด ขอบเขตของข้าช่วยอะไรไม่ได้ มีแต่จะถ่วงแข้งถ่วงขาศิษย์พี่หญิง ข้าไม่ไปดีกว่า”
เจียงผิงอันนั่งฝึกฝนกับพื้น ตอบโดยไม่แม้แต่จะลืมตามามอง
“ไม่ได้!”
เมื่อเห็นท่าทีเมินเฉยของเจียงผิงอัน เหมียวเสียก็เกิดโทสะ
“หากเจ้าตามศิษย์พี่หญิงผู้นี้มา ศิษย์พี่หญิงผู้นี้จะให้กฎเขตแดนทำลายล้างกับเจ้า เจ้าจะพัฒนาได้เร็วขึ้น”
เจียงผิงอันเห็นท่าทีเด็ดเดี่ยวของอีกฝ่าย ก็ถอนใจอย่างอับจน“ได้”
ขัดขืนสตรีผู้นี้มิได้ แถมไปก็ยังได้กฎเขตแดนทำลายล้างเช่นนั้นก็ตามไปแล้วกัน ไม่มีสิ่งใดเสียหาย
มุมปากเหมียวเสียยกยิ้ม ในใจเกิดแผนการร้าย
นางอยากให้ชายผู้นี้ตกหลุมรักนาง แล้วนางจ
