ะเมินความรักของเขา ให้ชายผู้นี้ร ่าไห้ฟูมฟายเพราะนาง
เมื่อนึกภาพยามเจ้าคนหน้าตายผู้นี้หลั่งน ้าตา เหมียวเสียก็หลุดหัวเราะอย่างไม่รู้ตัว
“มา ๆ ศิษย์น้องหน้าตาย ข้าจะชี้แนะเจ้าฝึกฝน”
วิธีที่ทำให้เจ้าคนหน้าตายผู้นี้รู้สึกดีกับนางอย่างได้ผลชะงัดที่สุดก็คือคล้อยตามช่วยเหลือเขา
เหมียวเสียหาคิดถึงผลกระทบของความคิดมั่วซั่วนี้ต่อตัวนางเองไม่
ภพบุกเบิก ศาลาเติงเซียนสาขาแคว้นชางหลาน
ประมุขศาลาหลัวซู่และเฉียนฮวั่นโหรวนั่งฝึกฝนอยู่ด้วยกัน
หลัวซู่มองเฉียนฮวั่นโหรวซึ่งนิ่งเงียบตลอดทั้งวัน ก็อดพูดมิได้ว่า“พี่หญิงเฉียน เจ้าจิตตกตลอดวัน มิอาจฝึกฝนมหาเต๋าอย่างจริงจังได้เลยนะ”
นับแต่เจียงผิงอันไปยังภพเซียน เฉียนฮวั่นโหรวก็เงียบไป
เฉียนฮวั่นโหรวลืมตาคู่งามของนาง สีหน้าเผยเค้ากังวลอย่างชัดเจน “เรื่องเหล่านี้ข้าย่อมรู้ แต่พอไม่ได้ข่าวผิงอัน ข้าก็มิอาจอยู่เป็นสุขได้เลย”
“เจ้าเป็นเซียนมนุษย์นะ ตั้งใจแน่วแน่สักหน่อยมิได้หรือ?”
หลัวซู่คิดไม่ออกเลยว่าไฉนเฉียนฮวั่นโหรวซึ่งใช้ชีวิตนับพันหมื่นปีจึงกระวนกระวายเพียงนี้เพราะบุรุษผู้น้อยคนเดียวได้
“เซียนมนุษย์ สุดท้ายก็คือมนุษย์ ในสายตาข้า เขาสำคัญเกินสิ่งใด”
เฉียนฮวั่นโหรวเผยความรู้สึกอย่างไม่ขัดเขิน
หลัวซู่ถอนใจ “พี่หญิงเฉียน มิใช่ข้าจะทำร้ายจิตใจเจ้านะ แต่ข้ามีเรื่องต้องบอกเจ้าล่วงหน้า ข้าได้ยินว่าอัตราตายในการประเมินสูงยิ่งหลายบุคคลตกตายกันไปแล้ว”
นิ้วของเฉียนฮว
